Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης.
Ἂν γνώριζε κανείς – ἔλεγε ὁ Γέροντας Ἰάκωβος – γιὰ τὴν θεία Λειτουργία, τί ἐστὶ θεία Λειτουργία!
Κάποιος Τοῦρκος ποὺ εἶδε τὴν θεία Λειτουργία, εἶδε δίπλα σὲ κάθε Χριστιανὸ νὰ στέκεται καὶ ἕνας λευκοφορεμένος νέος Ἄγγελος· μαζὶ δὲ μὲ τοὺς Ἱερεῖς εἰσοδεύανε καὶ τάγματα ὁλόκληρα τέτοιων λευκοφορεμένων Ἀγγέλων καὶ νὰ κρατᾶνε ἀπὸ ἕνα ποτήρι μὲ κρασὶ καὶ ἕνα δισκάκι μὲ ἅγιο Ἄρτο. Καὶ πῆγαν καὶ τὰ ἀποθέσαν οἱ Ἱερεῖς στὴν ἁγία Τράπεζα καὶ πῆγαν καὶ αὐτοὶ οἱ νέοι καὶ γέμισε ἡ ἁγία Τράπεζα. Αὐτοὶ οἱ Ἄγγελοι βοηθοῦν τοὺς Χριστιανοὺς νὰ προσεύχωνται μὲ πίστη, καμμιὰ φορὰ (ὅμως) ὁ διάβολος μᾶς ἀποσπᾶ τὸ μυαλό μας καὶ ἡ σκέψη μας φεύγει στὰ γήινα. Ἐμεῖς, ὅσο μποροῦμε, ἂς διώχνουμε τὸν (δαιμονικὸ) λογισμὸ καὶ ἂς προσευχώμεθα «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, βοήθησέ μας» καὶ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἂς προσευχώμεθα συνέχεια, γιὰ νὰ μᾶς φύγη αὐτὴ ἡ πονηρὴ σκέψις.
Ὁ Μητροπολίτης Χαλκίδος Γρηγόριος, ποὺ μὲ χειροτόνησε πρὶν 38 χρόνια, μοῦ εἶπε: «Παιδί μου, αὐτὴν τὴν στιγμὴ ποὺ λειτουργεῖς, εἶσαι ἀνώτερος τοῦ Βασιλέως, διότι, ὅταν ὁ Βασιλεὺς θά ‘ρθῆ στὴν Λειτουργία, θὰ πάρη ἀντίδωρο ἀπὸ τὸ χέρι σου, θὰ σοῦ φιλήση τὸ χέρι».
Κάθε κληρικός, κάθε Ἱερέας καὶ κάθε Χριστιανὸς θὰ πρέπη νὰ προσέρχωνται καὶ νὰ ἀφιερώνωνται στὸ Μυστήριο τῆς θείας Λειτουργίας καὶ σὲ ὅλα τὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας. Καλὸν εἶναι καὶ οἱ Θεολόγοι καὶ οἱ Ἱερεῖς τοῦ Ὑψίστου νὰ προσέχουν τὴν ζωή τους, νὰ ἔχουν πίστη Θεοῦ ἀλλὰ νὰ ἔχουνε καὶ καλὰ ἔργα, ὅπως εἶπε καὶ ὁ θεῖος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος. Νὰ ὑπομένουν τοὺς πειρασμούς, τὶς δοκιμασίες, νὰ διδάσκουν τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, ὅπως λέμε «τὸν ὀρθοτομοῦντα τὸν λόγον τῆς ἀληθείας». Εὔχομαι νὰ γίνωνται (οἱ νέοι) Ἱερεῖς τοῦ Ὑψίστου καὶ νὰ εἶναι ὑποδείγματα γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς τους ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων.
Μία εἶναι ἡ Θρησκεία μας, ἡ Ὀρθοδοξία μας. (Ἐμεῖς πιστεύομε) εἰς μίαν ἁγίαν, καθολικὴν καὶ ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν. Ἔχουμε τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας ἐμεῖς. Ὅταν γονατίση ὁ Ἱερεὺς νὰ κάνη προσευχή, τὸν οὐρανὸ μπορεῖ νὰ κατεβάση καὶ τὰ πάντα μπορεῖ νὰ κάνη καλὰ μὲ τὴν προσευχή του, ὅταν ἔχη πίστη, ὅπως ὁ προφήτης Ἠλίας, καὶ ἐκεῖνος ἄνθρωπος ὁμοιοπαθής, λέει ὁ θεῖος Ἰάκωβος ὁ ἀδελφόθεος, ἀλλὰ διὰ τῆς προσευχῆς καὶ τῆς νηστείας του ἔκανε τὸν οὐρανὸ καὶ ἔβρεξε.