Η προσευχή – Ο άρτος της ψυχής μας Η προσευχή – Ο άρτος της ψυχής μας Ἡ προσευχὴ εἶναι πνευματικὴ ἐργασία. Εἶναι μιὰ ἔκφραση αὐτοῦ ποὺ εἴμαστε καὶ ἐκείνου ποὺ πρέπει νὰ εἴμαστε, ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ πλησιάσουμε τὸν Θεὸ καὶ νὰ βρισκόμαστε σὲ κοινωνία μαζί Του. Ἡ προσευχὴ καὶ τὰ καλὰ ἔργα ἀποτελοῦν τὰ δύο […]
Ἡ χριστοκεντρικότητα τῶν ἀρετῶν Ζοῦμε σὲ μέρες ἀποστασίας ὰπὸ τὴ συνειδητὴ ὀρθόδοξη ζωή. Ζοῦμε σὲ ἐποχὴ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ, μιὰ καὶ πλέον καὶ τὰ σύγχρονα μέσα ἐπικοινωνίας ἀλλὰ καὶ ἡ αὐξανόμενη συνύπαρξη μὲ ἀνθρώπους ἄλλων θρησκευμάτων ἀλλοιώνουν τὸ Ὀρθόδοξο κριτήριό μας. Στὰ πλαίσια αὐτὰ κυριαρχεῖ στοὺς περισσότερους ἀνθρώπους ἡ ἀντίληψη ὅτι οἱ ποικίλες ἀρετὲς εἶναι […]
Βασιλική Κατσαούνη Η αγάπη ως μέσο υπέρβασης του πόνου 9 Ιουνίου 2015 Η κοινωνία ασθενούς με το φροντιστή, δηλαδή ανθρώπου προς τον άνθρωπο, αποτελεί προϋπόθεση της ίδιας της κοινωνίας με τον Θεό. Ο Κύριος διδάσκει ότι υπάρχει συσχετισμός μεταξύ του ελέους που ασκεί ο άνθρωπος στο συνάνθρωπο και του ελέους που θα δείξει ο Θεός […]
“Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού” (Ψαλμ. 67, 36) “Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού” (Ψαλμ. 67, 36) Γράφει ο Κων/νος Χαρ. Κορλός, Θεολόγος Στην εποχή μας την υλιστική οι ηδονές και οι απολαύσεις, η ευμάρεια και η καλοπέραση, το εύκολο κέρδος και ο πλουτισμός αποτελούν σκοπό της ζωής. Ηθικές και πνευματικές αξίες […]
Προσοχή τα παιδιά μας από τις τηλεοπτικές σειρές με ομοφυλόφιλους ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΣΕΙΡΕΣ ΜΕ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥΣ π. Αθανασίου Π. Τύμπα, θεολόγου-μουσικού. «Εάν τα παιδιά μας αποχτήσουν λάθος κριτήρια για την ζωή τους τότε σίγουρα θα γίνουν δυστυχισμένα. Όλοι μας οφείλουμε να αγαπούμε τους ομοφυλόφιλους όχι όμως και το πάθος τους. Ο […]
Αἱ πλάναι τῶν Ἰεχωβιτῶν περὶ τὴν Θεότητα τοῦΚυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ (1ον) Ἐπὶ τῇ συμπληρώσει ἑνὸς ἔτους ἀπὸ τὴν κοίμησιντοῦ π. Γεωργίου Καψάνη παραθέτομεν ἀπὸ τὸβιβλίον του «Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΙΣΤΙΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙΠΛΑΝΕΣ ΤΩΝ ΙΕΧΩΒΙΤΩΝ» τὸ κεφάλαιον μὲ τίτλον«Ἡ Θεότης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ»: «Πιστεύουμε οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ ὅτισωζόμεθα ὄχι διότι ἀκολουθοῦμε ἁπλῶς τὶς ἠθικὲςἀρχές, ποὺ δίδαξε ὁ Χριστός, ἀλλά διότι ἑνούμεθαμαζί Του καὶ ἔτσι ἡ θνητή, πεσοῦσα καὶ χωρισμένηἀπὸ τὸν Θεὸ ἀνθρωπίνη φύσις μας, ζωοποιεῖται,ἐπανασυνδέεται μὲ τὸν Θεό, ἀθανατοποιεῖται καὶθεοῦται. Αὐτὸ εἶναι μὲ λίγα λόγια τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίαςμας, ποὺ ἀρνοῦνται οἱ ἰεχωβίτες. Οἱ ἰεχωβίτες συγκεκριμένως διδάσκουν: Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν εἶναι Θεὸς ὁμοούσιος μὲ τὸν Πατέρα. Εἶναι υἱός, ὄχι κατὰφύσιν, ἀλλὰ κατὰ χάριν, ὅπως καὶ ἐμεῖς. Δὲν γεννήθηκε προαιωνίως ἀπὸ τὸν Πατέρα,δὲν εἶναι συν άναρχος, ἀλλὰ εἶναι τὸ πρῶτο κτίσμα (δημιούργημα τοῦ Πατρὸς), ὅπωςδίδασκε ὁ Ἄρειος. «Ἦταν ἕνα ἰσχυρὸ πνευματικὸ πλάσμα, ποὺ εἶχε δημιουργήσει πολὺν καιρὸ πρὶνἀρχίση νὰ δημιουργῆ τὴν γῆ». «Αὐτὸς ἐδημιουργήθη πρὶν ἀπὸ ἀναρίθμητεςχιλιετηρίδες ὡς πρώτη καὶ μοναδικὴ ἄμεση κτίσις ἀπὸ τὸν Πατέρα Του τὸν Ἰεχωβᾶ..».Δημιουργήθηκε «κατὰ τὸν ἴδιον χρόνον τῆς δημιουργίας τοῦ Ἑωσφόρου, ὥστε ὁΛόγος καὶ ὁ Ἑωσφόρος νὰ εἶναι δύο Υἱοὶ τοῦ Θεοῦ». «Ὁ Θεὸς ἦταν μόνος, πρὶνδημιουργηθῆ ὁ Υἱός». Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ μέγας ἀρχιδοῦλος, ὁ γνωστὸς ὡςἈρχάγγελος Μιχαήλ, ποὺ ἀργότερα ἐπρόκειτο νὰ γίνη Ἰησοῦς Χριστός. Κατ᾽ ἄλληἐκδοχὴ «ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ μεγαλύτερος Μωϋσῆς, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆςοὐρανίου Ἐκκλησίας». Υἱὸς τοῦ Θεοῦ δὲν ἦταν ἀπ᾽ ἀρχῆς, ἀλλ᾽ ὅταν ἀναγεννήθηκεδιὰ τοῦ βαπτίσματος «ἔγινε πνευματικὸς υἱὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἀναγέννησιν». Ἄρα ὁἸησοῦς ἀναγεννήθηκε, ὅπως ἀναγεννᾶται κάθε ἄνθρωπος. Τὴν Παρθένο Μαρία εἶναι«ἀκατάλληλο καὶ βλάσφημο νὰ τὴν ὀνομάζουμε μητέρα τοῦ Θεοῦ». Ἡ Μαρία δὲν εἶναιἀειπάρθενος. Ἀπέκτησε καὶ ἄλλα παιδιά. Προχωροῦν ἀκόμη στὴν ψυχολογία τοῦ Πατρός: Ὁ οὐράνιος πατήρ, οὐδεμίανἐξεδήλωσε ζηλοτυπίαν ἀναφορικῶς πρὸς τὸ μεγαλεῖον τοῦ Μεγάλου ἈρχιδούλουΑὐτοῦ». Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀκόμη, δὲν ἀναστήθηκε σωματικῶς, ἀλλὰ πνευματικῶς, καὶ «ἔγινεἕνα ἔνδοξο πνευματικὸ πλάσμα». Ἡ σωματικὴ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ ἐπίσης σκάνδαλο γιὰ τὴν λογικὴ καὶσυνεπῶς ἀπορρίπτεται ἀπὸ τοὺς ἰεχωβίτες, ὅπως ἀπορρίφθηκε ἀπὸ τοὺς ἀρχαίουςἈθηναίους, ὅταν ὁ Παῦλος κήρυξε στὸν Ἄρειο Πάγο. Τὸν ὁμόφρονά τους Ἄρειο ἀποκαλοῦν «ἄγγελον ἢ ἀγγελιαφόρον τῆς Ἐκκλησίας τῆςΠεργάμου, ἀδελφόν, μέγαν καὶ εὐγενῆ ἄνδρα, σπουδαιοτάτην μαρτυρίαν κομίσαντα».Ἀντιθέτως, τὸν διακηρύξαντα τὴν ὀρθόδοξο πίστι στὴν θεότητα τοῦ Ἰησοῦ ΧριστοῦΜέγα Ἀθανάσιο ὀνομάζουν «στόμα τῆς πλάνης καὶ ὑπηρέτην τοῦ ἀντιχρίστου». Ἀρνούμενοι τὴν Θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀρνοῦνται καὶ νὰ ὀνομασθοῦνΧριστιανοὶ (μεταξὺ τῶν δούλων καὶ τοῦ ἀρχιδούλου δὲν ὑπάρχει διαφορὰ ποιότητοςἀλλὰ τίτλου) ἢ ἔστω μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ὀνομάζοντο οἱ Ἀπόστολοι (Πράξ. β´ 32) καὶ ἔτσι παραβαίνουν τὴν ρητὴ ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος παρήγγειλε στοὺςμαθητές Του νὰ γίνουν μάρτυρές Του «ἕως ἐσχάτου» τῆς γῆς» (Πράξ. α´ 8). Θέλουννὰ ὀνομάζωνται μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, σὰν νὰ ζοῦν ἀκόμη στὴν ἐποχὴ τῆς ΠαλαιᾶςΔιαθήκης, γιὰ νὰ δηλώσουν ἔτσι ἀκόμη καὶ μὲ τὸ ὄνομά τους ὅτι ἀρνοῦνται τὸνἸησοῦ Χριστὸ ὡς Θεό, καὶ ὅτι Τὸν δέχονται μόνο «ὡς μάρτυρα τοῦ Ἰεχωβᾶ. Τώρα τελευταῖα στὴν Ἑλλάδα ἄρχισαν νὰ ὀνομάζωνται «χριστιανοὶ μάρτυρες τοῦἸεχωβᾶ», προφανῶς πρὸς παραπλάνησί μας ὅτι εἶναι Χριστιανοί. Ἡ λέξις Ἰεχωβᾶς εἶναι ἑβραϊκὴ καὶ σημαίνει ὁ ὤν, δηλαδὴ ὁ μόνος ὑπάρχων. Ἔτσι ὀνόμασε ὁ Θεὸς τὸν ἑαυτό Του στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Ἔτσι ὅμως ὀνομάζει καὶ ὁ Χριστὸς τὸν ἑαυτό Του στὴν Καινὴ Διαθήκη: «Ἰδοὺ ἔρχεται μετὰ τῶν νεφελῶν, καὶ ὄψεται αὐτὸν πᾶς ὀφθαλμὸς καὶ οἵτινες αὐτὸν ἐξεκέντησανT […]