Στο αυτόφωρο ο καθηγητής που χαστούκισε μαθήτρια σε ΕΠΑΛ της Θεσσαλονίκης η οποία έβρισε χυδαία τον ίδιο και την μάνα του.

Σάλος δημιουργήθηκε στην Γαλλία όταν στις πρόσφατες ταραχές, μαθητής έχασε το ένα του χέρι στην προσπάθεια του να εκσφενδονίσει δακρυγόνο εναντίον των αστυνομικών και το δακρυγόνο έσκασε στο χέρι του. Έφταιξε η αστυνομία είπαν, όπως τώρα σ’ εμάς, έφταιξε ο καθηγητής!

Όταν δικαιώνουμε παιδιά και εφήβους για το κακό που από άγνοια προκαλούν, ή επιχειρούν να προκαλέσουν, καταστρέφουμε σίγουρα το μέλλον τους και παράλληλα μολύνουμε την κοινωνία. Τα παιδιά είναι άνθρωποι και όπως μαθαίνουν να εξασκούν από μικρά τα μέλη του σώματος τους, έτσι πρέπει να μάθουν από μικρά, (μετά τα 5) να εξασκούν την συνείδηση και την ευθύνη για τις πράξεις τους.

Διαφορετικά θα αυξάνονται τα παράσιτα, που ρίχνουν πάντοτε τις ευθύνες στους άλλους και ΠΟΤΕ στις ίδιες τους τις πράξεις.

Επί δεκαετίες εφαρμόζεται μια κακοχωνεμένη αντίληψη της ψυχολογίας, ένα είδος παιδαγωγικής που κανακεύει και αρνείται τα όρια στα νέα παιδιά. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε πρόσφατα στο χάος της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Βελγίου και αλλού.
Δεν διαμορφώνεις έτσι ανθρώπους, αλλά κάτι χειρότερο από τα άγρια ζώα.
Ένας νέος άνθρωπος μπορεί να βρίζει τον πατέρα και την μητέρα του και συχνά μπορεί να έχει λόγους. Όταν όμως στέκεται με αυτό το θυμικό απέναντι στην κοινωνία, τότε αυτή η κοινωνία πρέπει πάση θυσία να κάνει ότι δεν έκαναν οι γονείς: Να υποδείξει ότι αυτές οι συμπεριφορές δεν είναι ανεκτές.
Ναι, με τιμωρία και όχι με κανάκεμα.

”Ο κόσμος, έγραφε ο Ντοστογιεφσκι, δεν είναι όπως η μητέρα σου: μπορείς να θυμώνεις μαζί της να της φωνάζεις όλη μέρα και στο τέλος της μέρας εκείνη να σε καλεί για το βραδινό σου.Ο κόσμος, αυτός θα σε αφήσει να πεθάνεις από την πείνα.”

Γιατί η δουλειά της κοινωνίας δεν είναι να κάνει τη ”μητέρα” στον κάθε ψυχάκια.
Δεν μπορεί ακόμα και αν το θέλει να δείξει κατανόηση στην τρέλα, στην πρόκληση, στην άθλια και βάρβαρη συμπεριφορά κανενός. Ούτε και προσφέρει θετικά αν το κάνει. Αυτήν την ύποπτη… ευαισθησία που καλλιεργήθηκε χρόνια, την έχουν αναλάβει οι ΜΚΟ και ξέρουμε το αποτέλεσμα.

Πληθαίνουν τα νέα παιδιά που στρέφουν εναντίον της κοινωνίας αυτό που κουβαλούν από το σπίτι τους, που συχνά είναι η βιαιότητα. Πληθαίνει η παραβατικότητα αλλά, δεν φαίνεται να βλέπουμε τις αιτίες και φυσικά η λύση δεν είναι οι γονείς που δέρνουν τα παιδιά τους. Είναι τα όρια που μπαίνουν με αίσθημα δικαίου από γονείς ώριμους ενήλικες.

Για την νεαρή πάντως που έβρισε χυδαία μέσα στην τάξη της, το αυτόφωρο του καθηγητή είναι θρίαμβος γι’ αυτήν. Αύριο θα δοκιμάσει τις ίδιες συμπεριφορές στα παιδιά της, στο σύντροφο της, στους συναδέλφους της και συνήθως με τραγικά αποτελέσματα. Στην κοινωνία το δοκίμασε ήδη και ”κέρδισε”.

Ο δυστυχής Γάλλος μαθητής ίσως να έμαθε πως όταν επιδιώκεις τον πόλεμο, μπορεί και να σκοτωθείς.
Η βλάβη της κοινωνίας είναι ότι το σάπιο μέλος, εάν δεν του τεθούν΄όρια, θα ”σαπίσει”και τα υπόλοιπα μέλη.

Από Διονυσία Αντύπα