Γεώργιος Καψάνης, Καθηγούμενος Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους(+)

Σὲ ὅλους τους Χριστιανούς, σὲ ὁποιαδήποτε κατάσταση καὶ ἂν βρίσκονται, ὁ προφήτης Ἠλίας εἶναι πρότυπο καὶ παράδειγμα. Καὶ γιὰ τοὺς ἐν τῷ κόσμῳ ζῶντες, μὲ τὴν πίστη καὶ ἀφοσίωσή του πρὸς τὸν Θεό, καὶ τὴν πιστὴ τήρηση τῶν ἁγίων Του ἐντολῶν, καὶ τὸν ζῆλο τὸν πνευματικὸ ποὺ εἶχε. Καὶ γιὰ τοὺς ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, γιατί δὲν ὑποχωροῦσε ἀπὸ τὸ νὰ ἐκζητεῖ τὰ δικαιώματα τοῦ Κυρίου τοῦ Θεοῦ τοῦ Παντοκράτορος. Ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς μοναχούς, διότι ὁ Προφήτης καὶ τὴν ἐρημικὴ ζωὴ ἀγαποῦσε, καὶ τῆς προσευχῆς τῆς νοερᾶς καὶ μυστικῆς θεωρεῖται διδάσκαλος καὶ μύστης, ἀλλὰ καὶ τῆς παρθενίας ἐπίσης ἦταν λάτρης καὶ ἐκπρόσωπος, καὶ μάλιστα ἐκ τῶν ὀλίγων ἀνδρῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὁ ὁποῖος εἶχε τὸ χάρισμα τῆς παρθενίας.

Για ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους ἐμεῖς τὸν αἰσθανόμαστε πολὺ κοντά μας τὸν προφήτη Ἠλία, τὸν ἀγαποῦμε, τὸν τιμοῦμε, ζητοῦμε τὶς πρεσβεῖες του καὶ θαυμάζουμε τὸν βίο του, τὰ ἔργα του, τὴν πίστη του, τὴν ἀγάπη του πρὸς τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ τὴν παρρησία τὴν ὁποία εἶχε πρὸς τὸν Κύριο.

Ἔκανε τελεία ὑπακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ ὁ Θεὸς τοῦ ἔκανε μετὰ ὑπακοή. Διότι ὁ Κύριος «θέλημα τῶν φοβουμένων αὐτὸν ποιεῖ» (Ψάλμ. 144:19). Εἶναι θαυμαστὴ καὶ μοναδικὴ ἡ παρρησία τοῦ Προφήτη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸ πῶς ὁ Πανάγαθος Θεὸς ἄκουε τὸν Προφήτη καὶ τοῦ ἔκανε ὑπακοή.

Ζητοῦμε λοιπὸν σήμερα τὴν εὐλογία τοῦ προφήτη Ἠλία. Δὲν ξεχνοῦμε ὅτι εἶναι ἕνας ἐκ τῶν δύο ἀνδρῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὁ ὁποῖος μετέσχε καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη διὰ τῆς ἐμφανίσεώς του στὸ Θαβώριο Ὅρος, κατὰ τὴν θεία Μεταμόρφωση τοῦ Κυρίου, μαζὶ μὲ τὸν προφήτη Μωυσῆ. Δύο ἄνδρες διάλεξε ὁ Κύριος ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, τὸν προφήτη Ἠλία καὶ τὸν προφήτη Μωυσῆ, ποὺ δείχνει πόσο μεγάλη σχέση εἶχαν καὶ μὲ τὸν Χριστὸ καὶ μὲ τὴν δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου.

Ἂς ἀγωνισθοῦμε καὶ ἐμεῖς, ἀδελφοί μου, καὶ ἂς ζητήσουμε σήμερα τὴν εὐλογία τοῦ προφήτη Ἠλία, νὰ ἔχουμε καὶ ἐμεῖς ζῆλο ἅγιο μετὰ διακρίσεως, ζῆλο πνευματικὸ γιὰ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου καὶ γιὰ τὴν ἀκρίβεια τῆς μοναχικῆς πολιτείας, τὴν ὁποία ἐπηγγέλθημεν νὰ ζήσουμε καὶ μὲ τὶς εὐχὲς τοῦ προφήτη Ἠλία. Διότι, ἂν θυμᾶμαι καλά, στὴν κουρὰ μνημονεύεται καὶ ὁ προφήτης Ἠλίας, ὡς ἕνας ἐκ τῶν ἀρχηγῶν τῆς μοναχικῆς πολιτείας.

Δὲν ξέρουμε πόσο ὁ Κύριος θὰ ἐπιτρέψει νὰ ζήσουμε ἀκόμα σ’ αὐτὴ τὴν ζωή, ἀλλὰ νομίζω ὅτι ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ τὸν παρακαλοῦμε ὅλοι εἶναι νὰ μᾶς ἀξιώσει νὰ ζήσουμε τὴν ἀγάπη Του καὶ νὰ πεθάνουμε στὴν ἀγάπη Του. Καὶ ὅταν ζοῦμε, νὰ ζοῦμε τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ· καὶ ὅταν πεθαίνουμε, νὰ πεθαίνουμε γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ· καὶ τότε νομίζω ὅτι δὲν ὑπάρχει πρόβλημα. Διότι «εἴτε ζῶμεν εἴτε ἀποθνήσκομεν, τοῦ Κυρίου ἐσμὲν» (Ρώμ. 14:8), καὶ ἄρα εἴμαστε μὲ τὸν Χριστὸ μαζί, καὶ ἡ ζωὴ εἶναι εὐλογημένη, καὶ ὁ θάνατος εἶναι ἀνάσταση, καὶ ἔτσι ὅλα τὰ προβλήματα λύνονται. Ἀρκεῖ νὰ εἴμαστε μαζὶ μὲ τὸν Χριστό, ἐν τῇ ἀγάπῃ τοῦ Χριστοῦ, καὶ ζῶντες καὶ ἀποθνήσκοντες.
Βοήθειά μας ὁ προφήτης Ἠλίας καὶ καλὴ δύναμη στὸν πνευματικό μας ἀγώνα.
(1984).

 

Ἡ ἐποχή πού ἔζησε ὁ Ἅγιος Προφήτης Ἠλίας, γύρω στό 800 π.Χ., ἔχει πολλά κοινά καί μέ τήν σημερινή ἐποχή πού ζοῦμε ἐμεῖς. Ἦταν καί τότε, εἶναι καί σήμερα, μία ἐποχή ἀποστασίας ἀπό τήν πίστι τῶν Πατέρων. Καί ἡ ἀποστασία γίνεται συνήθως διά λόγους συμβιβασμοῦ, γιατί θέλουν νά συμβιβασθοῦμε μέ τή ζωή τῆς ἁμαρτίας ἤ θέλουν νά συμβιβασθοῦμε μέ τούς κρατοῦντες κάθε ἐποχῆς ἤ θέλουν νά συμβιβασθοῦμε μέ τήν ἑκάστοτε πολιτική ἐξουσία.

Ἔτσι ἐγινόταν καί τότε. Ὁ Ἰσραήλ, οἱ βασιλεῖς, οἱ ἄρχοντες εἶχαν συμβιβασθῆ, ἤθελαν νά ‘χουν τήν συμμαχία εἰδωλολατρικῶν λαῶν, γιατί δέν πίστευαν, ὅτι μέ τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ μποροῦσαν νά ἀντιμετωπίσουν τοὺς εἰδωλολατρικούς λαούς. Καί γι’ αὐτό ἄφηναν τήν πίστη τους στόν ἀληθινό Θεό καί δεχόντουσαν τά εἴδωλα, τοὺς ψευδεῖς θεούς, καί ἐλάτρευαν τά εἴδωλα καί διέδιδαν καί στόν λαό αὐτήν τήν εἰδωλολατρεία.

Ὑπῆρχαν ὅμως κάποιοι ὀλίγοι εὐσεβεῖς, πιστοί στόν ἀληθινό Θεό, οἱ ὁποῖοι ἀντιστέκονταν, δέν προσκυνοῦσαν τά εἴδωλα. Ἐδιώκοντο βέβαια, ἦσαν ἡ μειοψηφία, ἀλλά αὐτό δέν τοὺς ἔκαμε νά λυγίσουν. Γιατί συνήθως οἱ ἄνθρωποι ὅταν αἰσθάνονται ὀλίγοι δέν ἀναπαύονται, θέλουν νά πηγαίνουν μέ τοὺς πολλούς, κι ἄς πηγαίνουν οἱ πολλοί εἰς τὸν βυθόν.

Τό νά πορεύεται κανείς εἰς τήν ἰδικήν του πίστιν καί νά ἔχει ὀλίγους μόνο κοντά του, αὐτό δέν τόν ἀναπαύει. Θέλει νά πηγαίνει ὅπως πηγαίνουν ὅλοι, ὅπως πηγαίνει ἡ μόδα, ὅπως πηγαίνει τό πλῆθος. Κι ἔτσι γινόταν καί τότε ἡ διαφθορά τοῦ πλήθους τοῦ λαοῦ καί τῶν πολλῶν ἀνθρώπων. Θέλανε νά πηγαίνουν ὅπως πήγαινε ἡ ἄρχουσα τάξις, ὁ βασιλιᾶς, οἱ ἄρχοντες, οἱ σπουδαῖοι τοῦ λαοῦ κι ὁ περισσότερος λαός. Κι ἔτσι ἐπαρασύροντο οἱ ἄνθρωποι, ὁ ἕνας μετά τόν ἄλλον, ἀλλά ἔμεναν ὅμως πάλι ὀλίγοι εὐσεβεῖς. Γιατί σέ κάθε ἐποχή δέν προδίδουν ὅλοι, δέν ἀποστατοῦν ὅλοι, μένουν καί οἱ εὐσεβεῖς. Μένουν καί οἱ ἀγωνισταί. Μένουν καί αὐτοί, οἱ ὁποῖοι δέν ἀλλάζουν τήν πίστι στόν ἀληθινό Θεό μέ τίποτα γήϊνο καί κοσμικό. Γι’ αὐτό, ἄλλωστε, ἔχουμε καί τούς μάρτυρες.

Καί οἱ μάρτυρες στήν ἐποχή τους ἦσαν ἡ μειονότης. Ἀλλά αὐτή ἡ μειονότης κρατοῦσε τήν πίστι στόν ἀληθινό Θεό καί ἐθυσιάζετο γιά τήν ἀγάπη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ.

Μεταξύ αὐτῶν τῶν ὀλίγων, οἱ ὁποῖοι κρατοῦσαν τήν πίστη στόν ἀληθινό Θεό καί δέν συμβιβάσθηκαν, ἦταν ὁ Ἅγιος ἔνδοξος Προφήτης τοῦ Θεοῦ Ἠλίας. Ἡ ζωή τοῦ Προφήτου Ἠλία εἶναι μία ζωή θαυμάτων, ζωή πίστεως καί μεγάλης ἐμπιστοσύνης στόν Ἅγιο Θεό. Ἄς μελετήσουμε προσεκτικά τή ζωή τοῦ Προφήτου καί θά δοῦμε πόσο ζῆλο εἶχε γιά τό Θεό. Θά δοῦμε πόση ἀφοβία εἶχε, ὅταν ἐπρόκειτο νά ἀγωνισθῆ γιά τά δικαιώματα τοῦ Θεοῦ. Καί θά δοῦμε, τί θαύματα ἐπετέλεσε ὁ Θεός διά τοῦ Προφήτου.

Τόν παρακαλοῦμε νά μᾶς βοηθήσει κι ἐμᾶς σήμερα, πού ζοῦμε σέ μιά ἐποχή πού πολλοί συμβιβάζονται, πού πολλοί ἀκολουθοῦν τήν μόδα τῆς ἀθεΐας καί τῆς ἀπιστίας, νά μᾶς ἀξιώσει ὁ Θεός νά κρατήσουμε τήν ἀληθινή πίστι τῶν Πατέρων μας, πού παρελάβαμε ἀπό εὐσεβεῖς γονεῖς καί προγόνους καί πνευματικούς καί διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτή τήν πίστι νά κρατήσουμε ἕως θανάτου, γιά νά ἀξιωθοῦμε νά παραδώσουμε εἰς τόν Θεόν τήν ψυχήν μας, ὄχι ἐν ἀπιστίᾳ ὄχι ἐν ὀλιγοπιστίᾳ ἀλλά μέ πίστι εἰς τόν Τριαδικόν Θεόν καί μέ ὅσα παραδίδει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία.

Εὔχομαι ὁ Προφήτης Ἠλίας νά εἶναι βοηθός μας καί συναντιλήπτωρ ἀλλά καί νά μᾶς βοηθάει στά κρίσιμα οἰκολογικά θέματα πού περνᾶμε τώρα, τούς καύσωνες, τήν ἀνομβρία, τίς πυρκαϊές καί τά λοιπά, διότι κάνει καί πολλά τέτοια θαύματα ὁ Προφήτης Ἠλίας.

Εἴθε ὁ ζηλωτής Προφήτης, πού μέ τήν πύρινη προσευχή του ἔκλεισε τόν οὐρανό ἐπί τριάμισυ χρόνια καί ἐπῆλθε ἀνομβρία καί ξηρασία, λόγῳ τῆς ἐπικρατούσης μεγάλης ἀσέβειας, καί μετά ταῦτα ξανάφερε τήν βροχή καί τήν εὐλογία, βλέποντας τήν μετάνοια καί τήν ἀνάνηψί μας, νά φέρη τήν πνευματική δροσιά τοῦ Οὐρανοῦ στίς ψυχές μας καί νά μᾶς ὁδηγῆ μέ τίς θεοπειθεῖς πρεσβεῖες του εἰς τήν ὁδόν τῆς σωτηρίας καί τοῦ ἁγιασμοῦ μας. Ἀμήν.