Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης (+), Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν (1998-2008)
Τὶς κακοτοπιὲς ἀποφεύγει ὁ διάβολος ἐπιμελῶς. Γι’ αὐτὸ καὶ προσβάλλει κυρίως ὅσους στηρίζονται μόνο στὸν ἑαυτό τους καὶ δὲν αἰσθάνονται τὴν ἀνάγκη τῆς πνευματικῆς συμπαραστάσεως. Ὁ συμπνευματισμὸς δηλ. ἡ ἀμοιβαία ἐνίσχυση στὸν πνευματικὸ ἀγῶνα δύο ἢ καὶ περισσότερων ἀδελφῶν, εἶναι φοβερὸ ὅπλο κατὰ τοῦ διαβόλου. Ἑνωμένοι οἱ ἄνθρωποι πολὺ δύσκολα πέφτουν στὶς παγίδες του. Ἔτσι προσπαθεῖ νὰ βρεῖ κατάλληλη εὐκαιρία ποὺ ὁ σύνδεσμος αὐτὸς εἴτε μὲ τὴν Ἐκκλησία, εἴτε μὲ τοὺς ἀδελφοὺς θὰ ἔχει χαλαρωθεῖ καὶ τότε ἐπιτίθεται μὲ σιγουριά. Τὸ ἴδιο κάνουν καὶ οἱ λύκοι. Ξεμοναχιάζουν τὸ πρόβατο καὶ τὸ κατασπαράσσουν. Ὅσο τὸ πρόβατο βρίσκεται στὴν ποίμνη δὲν διατρέχει κίνδυνο. Ὅταν ἀπομονωθεῖ καὶ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν ποιμένα καὶ τὸ ποίμνιο, γίνεται βορὰ τοῦ λύκου.
Καὶ οἱ ἄνθρωποι πρόβατα λογικὰ εἴμαστε τῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ. Πόσο ὄμορφα διατυπώνει αὐτὴ τὴν ἀλήθεια ὁ ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας μας. «Πρόβατόν εἰμί τῆς λογικῆς σου ποίμνης καὶ πρὸς σὲ καταφεύγω τὸν ποιμένα τὸν καλόν…» Ποίμνη μας εἶναι ἡ κιβωτὸς τῆς Ἐκκλησίας μας. Μέσα σ’ αὐτὴν εἴμαστε ἀσφαλισμένοι. Καὶ λύκος ποὺ καραδοκεῖ εἶναι ὁ διάβολος.
Ὅσο ἐξαρτώμαστε ἀπὸ τὸ Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία, ὅσο συμπνευματιζόμαστε μὲ ἄλλους ἀδελφοὺς καὶ ἐνισχυόμαστε, δὲν μπορεῖ αὐτὸς ὁ λύκος νὰ μᾶς κάνει κακό. Μόλις ὅμως χαλαρώσουμε τὸν σύνδεσμό μας καὶ ἀπομονωθοῦμε «τότε γὰρ μάλιστα ἐπιτίθεται ὁ διάβολος ὅταν ἴδη μεμονωμένους καὶ καθ’ ἑαυτοὺς ὄντας» καθὼς λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος (Ὄμιλ. ἰγ΄ εἰς Ματθαῖον). Καὶ συνεχίζοντας φέρει ὡς παράδειγμα τὴν Εὔα, ποὺ ὁ διάβολος τὴν βρῆκε μόνη καὶ κατόρθωσε νὰ τὴν παρασύρει. Ὁ διάβολος γνωρίζει ὅτι «ἀγαθοὶ οἱ δύο ὑπὲρ τὸν ἕνα» (Ἔκκλ. 4, 9) καὶ ἀκόμη ὅτι ὅπου «εἰσὶ δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι» εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἐκεῖ ὁ Χριστὸς εὑρίσκεται «ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Μάτθ. 18, 20) καὶ ἐπιδιώκει νὰ πλήξει τοὺς μεμονωμένους.
Ἀπὸ ὅλα αὐτὰ συνάγεται πόσο ἀναγκαῖο εἶναι νὰ διατηροῦμε σύνδεσμο μὲ τὸ Χριστό, τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς ἀδελφούς μας. Σύνδεσμο βέβαια ὄχι τυπικό, ἀλλά πνευματικό. Σύνδεσμο, ὁ ὁποῖος θὰ διατρέφει τὴν ψυχή, θὰ ἐνισχύει τὴν ἀρετὴ καὶ θὰ ἰσχυροποιεῖ τὴ θέληση πρὸς τὸ ἀγαθὸ «Ἡ ἰσχὺς ἐν τῇ ἑνώσει» λένε οἱ σώφρονες ἄνθρωποι. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ στὴν πνευματικὴ ζωή. Ὅταν εἴμαστε συνδεδεμένοι μεταξύ μας οἱ χριστιανοὶ ἐν Χριστῷ, ὅταν μελετοῦμε μαζὶ τὴν Ἁγ. Γραφή, ὅταν προσευχόμαστε μαζί, ὅταν μαζὶ ἀκοῦμε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, τότε ὁ διάβολος λίγο μπορεῖ νὰ μᾶς βλάψει. Τότε ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μᾶς προφυλάσσει ἀπὸ τὰ βέλη του καὶ ἐμεῖς παραμένουμε ἐν εἰρήνῃ στὶς ὑποχρεώσεις μας.