Anthony Bloom, Metropolitan of Sourozh (1914- 2003).

  Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 

Πόσο μεγάλη πρέπει νὰ ἦταν ἡ πίστη τοῦ ἑκατόνταρχου ποὺ ἦρθε στὸν Κύριο ζητῶντας Του νὰ θεραπεύσει τὸν ἀγαπημένο, τὸν πιστὸ ὑπηρέτη του. Ἄκουσε τόν Χριστό νά λέει: « Θὰ ἔρθω νὰ κάμω ἕνα θαῦμα στὸ σπίτι σου», καί ἐκεῖνος ἀπάντησε: « Μὴν ἔλθεις, ἕνας λόγος Σου εἶναι ἀρκετός γιὰ νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ ὑγεία τοῦ ὑπηρέτη μου!». 

Αὐτὸ εἶναι ἕνα γεγονός ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ Κυρίου· ἕνα γεγονὸς ποὺ ἄγγιξε ὄχι μόνο τὸν Ἑκατόνταρχο, ὄχι μόνο τὸν ὑπηρέτη του, ἀλλὰ κάθε μέλος τοῦ σπιτιοῦ του. Ἐπέστρεψε χωρὶς τὸν Χριστό, καί ὁ ὑπηρέτης του εἶχε θεραπευτεῖ. 

Ποιός ἀπὸ ἐμᾶς μπροστὰ σὲ ἕναν ἐναγώνιο πόνο, μπορεῖ νὰ στραφεῖ στὸν Κύριο, νὰ παρουσιάσει τὸ αἴτημα του, νὰ Τοῦ ζητήσει ἔλεος καὶ νὰ ἐκδηλώσει τὴ δύναμη Του, καὶ ὅταν μᾶς λέει, ὅταν πληροφορεῖ τὴν καρδιά μας, «Θὰ ἔλθω, θὰ κάνω γιὰ ἐσένα αὐτὸ τὸ θαῦμα» – ποιὸς ἀπὸ ἐμᾶς θὰ εἶχε τὸ θάρρος νὰ πεῖ, «Ὄχι, Κύριε! Μοῦ ἀρκεῖ ὁ λόγος Σου!»… 

Ἔχουμε τὸ Εὐαγγέλιο, τὸ παράδειγμα τῶν Ἁγίων ποὺ πολλοὶ ἔκτισαν μιὰ ζωή ἁγιότητος, ἀπὸ ἕνα λόγο τοῦ Εὐαγγελίου στὸν ὁποῖο ἀφιέρωσαν ὅλη τους τὴν ἐνέργεια, ὅλη τους τὴν ζωή. Ἔχουμε τὸ Εὐαγγέλιο, ἕναν λόγο, ἐκεῖνον τὸν λόγο ποὺ μπορεῖ νὰ θεραπεύσει μιὰ ζωή, ποὺ μπορεῖ νὰ μεταμορφώσει ἀνθρώπους, σχέσεις, ψυχὲς καὶ ζωές. Ποιὸς ἀπὸ ἐμᾶς εἶπε ποτὲ στὸν Κύριο, «Τό Εὐαγγέλιο μοῦ εἶναι ἀρκετό;» Καὶ πόσο συχνὰ στρεφόμαστε στὸν Κύριο γιὰ νὰ Τοῦ ποῦμε «Ναί, Κύριε – Τό διάβασα ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο, ἀλλά, ἔλα Ἐσύ, μίλησέ μου, πὲς μου ἕναν λόγο ποὺ δὲν εἶναι γραμμένος, πὲς μου ἕναν λόγο ποὺ θὰ διαπεράσει τὴν ζωή μου, τὴν καρδιά μου σὰν τὴν φωτιὰ καὶ τὸ σίδερο! Μίλησε μου, ξανὰ καὶ ξανά, Κύριε!»…Κι ἔτσι παραβλέπουμε ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο, τὸ μήνυμα τοῦ Θεοῦ, τὸ παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ, ὅ,τι βλέπουμε στοὺς Ἀποστόλους, καὶ στοὺς μετέπειτα Ἁγίους, ἐπειδὴ θέλουμε μιὰ νέα ἀποκάλυψη, ἕνα νέο λόγο. 

Καὶ θυμᾶστε ἐπίσης, πώς, ὅταν ὁ Χριστὸς ἔδωσε τὴν ἐντολὴ στοὺς μαθητὲς νὰ ρίξουν τὰ δίχτυα τους στὴν θάλασσα καί αὐτὰ ἔφεραν πλῆθος ἀπὸ ψάρια, ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, κατάλαβε ξαφνικὰ ποιὸς ἦταν ὁ Κύριος. Τὰ εἶχε ἀκούσει ὅλα, τὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλία, ἦταν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μὲ τὸν Κύριο – καὶ ἁμυδρὰ μόνο εἶχε καταλάβει ποιὸς ἦταν. Ἐκείνη τὴν στιγμὴ συνειδητοποίησε, Ποιὸς βρισκόταν ἐκεῖ, καί εἶπε, «Κύριε, φύγε ἀπὸ τὴν βάρκα! Εἶμαι ἁμαρτωλός, εἶμαι ἀνάξιος τῆς παρουσίας Σου! » 

Καί πάλι, ποιὸς ἀπὸ ἐμᾶς, σὲ στιγμὲς ποὺ ὁ Κύριος ἦρθε κοντὰ του, σκέφτηκε νὰ πεῖ τέτοια λόγια, ἔχοντας ἀντιληφθεῖ, ἐξαιτίας τῆς ἁγιότητας τοῦ Χριστοῦ, πόσο δέν ἀξίζουμε τὴν ζωή Του, τό θάνατό Του, τὴν κάθοδό Του στὴν κόλαση ποὺ εἶναι τὸ κατώτερο σημεῖο τοῦ κακοῦ. Καὶ αὐτὴ ἡ κόλαση δὲν εἶναι μονάχα μιὰ εἰκόνα· δὲν ὑπάρχει μέσα μας ; Δὲν ὑπάρχει μέσα μας ἕνα σκοτάδι ποὺ χρειάζεται κάτι παραπάνω ἀπὸ ἕνα φῶς – τὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ, τὸν Θεό, τὸ φῶς τοῦ κόσμου. 

Ἄς σκεφτοῦμε αὐτὸ ποὺ ἀκοῦμε. Μόλις ἐπέστρεψα ἀπὸ τὴ Ρωσία, καὶ κάθε φορὰ ποὺ ἐπιστρέφω, νοιώθω ἕνα δέος γιὰ ὅ,τι εἶδα ἐκεῖ. Ὄχι ἀπὸ τὶς σπουδαῖες λειτουργίες, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ γιὰ περισσότερο ἀπὸ μισὸν αἰώνα, ἔφεραν τὸ βάρος τοῦ Σταυροῦ, καὶ πόσο τρομερὸ– πῶς ἐμπνέει – πόσο ταπεινωτικό εἶναι γιὰ κάποιον νὰ πρέπει νὰ μιλήσει σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἡ ζωή τους εἶναι ἕνα κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἐνῶ ἡ δική μας εἶναι ντροπὴ γιὰ τὸν Χριστό. Ναί, εἶναι αὐτό ποὺ λέει τὸ Εὐαγγέλιο ὅτι ἀπὸ τοὺς λόγους μας θὰ κριθοῦμε, θὰ σωθοῦμε ἤ θὰ καταδικαστοῦμε. Πόσο τρομαχτικὸ εἶναι νὰ λέμε λόγια ἀπὸ καθῆκον, ἀπὸ ἀνάγκη καὶ νὰ γνωρίζουμε ὅτι κάθε λόγος μᾶς καταδικάζει. 

Καὶ ἔτσι ὅταν ἕνας ἱερέας στέκεται στὸ Ἅγιο Βῆμα, κάνει τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, μπαίνοντας κάτω ἀπὸ τὴν προστασία τοῦ Ἐσταυρωμένου, τοῦ θανάτου, τὴν θυσιαστικὴ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ – προσευχηθεῖτε γι’ αὐτὸν ποὺ πρόκειται νὰ κηρύξει τὸ Εὐαγγέλιο, ἴσως τὸ κήρυγμα αὐτὸ νὰ τὸν κρίνει καὶ νὰ τὸν καταδικάσει– προσευχηθεῖτε καὶ γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς σας. Καί τότε, ἴσως αὐτὴ ἡ προσευχὴ νὰ τὸν στηρίξει καὶ  μὲ τὴν βοήθεια τῆς Θ. Χάριτος, ἴσως δυναμώσει τὴν ζωή σας καὶ σᾶς βοηθήσει νὰ πλησιάσετε τὸν Χριστό: νὰ συνειδητοποιήσετε ξαφνικὰ ὅτι ὁ ἱεροκήρυκας δὲν ὑπάρχει – ὑπάρχει μόνο τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγελίου. Θυμηθεῖτε! Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς δὲν ὀνομάστηκε κήρυκας τοῦ Θείου Λόγου· ἦταν «Φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ». Δεχτεῖτε τὸ μήνυμα, μὴν σταθεῖτε στὸν ταχυδρόμο, καὶ δεχτεῖτε το, καθὼς τὸ περιγράφει ὁ Χριστός, ὅπως ἡ γῆ ἡ καλὴ ποὺ θάβει μέσα της τὸν σπόρο, τὸν τρέφει καὶ φέρνει καρποὺς ζωῆς: ὄχι καρποὺς συναισθημάτων, σκέψεων, ἀλλὰ τὴν ἴδια τὴ ζωή τοῦ Θεοῦ μέσα μας.  Ἀμήν.