Ἅγιος Διονύσιος ὁ ἐν Κολιτσοῦ.
Τὶς ἁμαρτίες ποὺ θυμᾶσαι νὰ τὶς ἐξομολογεῖσαι στὸν πνευματικό, καὶ γιὰ τὸ ὑπόλοιπο ποὺ δὲν θυμᾶσαι νὰ πεῖς:
«Κύριε, ἐγὼ γνωρίζω ὅτι εἶμαι ἁμαρτωλός, ἀλλὰ δὲν θυμᾶμαι πιὰ ὅλες τὶς ἁμαρτίες καὶ τὰ σφάλματά μου. Εὐλόγησον καὶ συγχώρησόν με, πάτερ!»
Τότε ὁ πνευματικός, μὲ φόβο Θεοῦ, θὰ συγχωρεῖ καὶ ἐκεῖνες ποὺ ξέχασες καὶ δὲν ἐξομολογήθηκες. Ἡ ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ παραμένει ἀκατάληπτη γιὰ τὸν ἀνθρώπινο νοῦ. Τόσο μᾶς χρειάζεται, νὰ ταπεινωθοῦμε καὶ νὰ ποῦμε: «Κύριε, ἥμαρτον, ἀλλὰ Σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ συγχωρέσεις» καὶ ὁ Θεὸς ἐκείνη τὴν στιγμὴ μᾶς συγχωρεῖ.
Ἀλλά, ἐὰν ποῦμε:
«Μὰ τί ἔκανα γιὰ νὰ πάω νὰ ἐξομολογηθῶ;» βλέπεις, ἐκεῖ ἔγκειται ὁ μεγάλος κίνδυνος. Ὅμως, ἐὰν βρεθοῦμε ἐνώπιον τοῦ πνευματικοῦ μας καὶ ποῦμε: «Κύριε, ξέρω ὅτι ἁμάρτησα καὶ πάντα ἁμαρτάνω, διὰ τοῦτο δέομαι, συγχώρησόν με!» καὶ μᾶς διαβάσει ὁ πνευματικὸς τὴν συγχωρητικὴ εὐχή, ἐκείνη τὴν στιγμὴ σὲ συγχωρεῖ καὶ ὁ Θεός.
Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Βίος – Διδαχές – μαρτυρίες Ἀπαντήσης σε ἐπιστολές, σελ. 323- Ἐκδ. Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου.