Από τις 9 Οκτωβρίου 2025 και κάθε Πέμπτη στις 7.00 μ.μ. τελείται στον Ιερό Μητροπολιτικό και Καθεδρικό Ναό του Αγίου Αχιλλίου Λαρίσης, Ιερά Παράκληση προς τιμήν του εν Αγίοις Πατρός ημών Λουκά, Αρχιεπισκόπου Κριμαίας και Συμφερουπόλεως, του Ιατρού.
Κατά τη διάρκεια των Ιερών Παρακλήσεων εκτίθεται σε προσκύνημα το θαυματουργό και χαριτόβρυτο Ιερό Λείψανο του Αγίου Λουκά, προς πνευματική ενίσχυση, ευλογία και αγιασμό των πιστών Χριστιανών.
Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής θα τελείται κάθε Πέμπτη στις 7.30 μ.μ. το Μεγάλο Απόδειπνο.
Από μικρός παρακολουθούσα τα ιεραποστολικά περιοδικά και έβλεπα τις εντυπωσιακές φωτογραφίες με τα νεοφώτιστα Αφρικανόπουλα. Στο κατηχητικό μας στην ενορία των Αγίων Τεσσαράκοντα, κάθε χρόνο την Κυριακή της Ορθοδοξίας μας μιλούσαν για την αποκαλούμενη Εξωτερική Ιεραποστολή (Αφρική, Άπω Ανατολή, Λατινική Αμερική, Νέα Ζηλανδία, Αλάσκα…). Βάζαμε χρήματα σε ένα φακελάκι για τον σκοπό αυτό και πάντα μας έδιναν ως ευλογία έναν χάρτινο σελιδοδείκτη. Ήταν και ο μακαριστός π.Ιγνάτιος (μετέπειτα Μητροπολίτης Πενταπόλεως) που πήγαινε στο Κογκό και έκανε ενημερώσεις για το έργο εκεί, ενώ έφερνε κατά καιρούς και κάποιους Αφρικανούς αδερφούς μας στη Λάρισα… Όλα αυτά, φαίνεται, είχαν επίδραση στην παιδική πρώτα κι έπειτα στη νεανική μου ψυχή. Καλλιεργήθηκε ένας κρυφός πόθος για την Ιεραποστολή, που αυξήθηκε μετά τη χειροτονία μου! Βέβαια, υπήρχαν αρκετοί που, ως ιερέα, με προσκάλεσαν να βοηθήσω συστηματικά στην Εξωτερική Ιεραποστολή στην Αφρική. Απάντησα και απαντώ: Νομίζω ότι και στην πατρίδα μας είναι επιτακτική η ανάγκη του επανευαγγελισμού του λαού μας. Οι Ορθόδοξοι(;) Έλληνες έχουμε χρεία της μελέτης του Ευαγγελίου, έχουμε ανάγκη από τη σπορά του λόγου του Θεού, από συστηματική και οργανωμένη κατήχηση. Είναι απαραίτητο να αλλάξουμε φιλοσοφία, να αγκαλιάσουμε την ασκητική της Εκκλησίας μας, να επανέλθουμε στην εκκλησιαστική κοινοτική ζωή, όπου Μία Ποίμνη (η Εκκλησία) με Έναν Ποιμένα (τον Χριστό), χωρίς εκκοσμίκευση, νοθευμένη πίστη και παράλληλα μονοπάτια.
«Και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου», λοιπόν, ευρισκόμενος στο σπίτι του φίλου μου Μιλτιάδη Στεργιούλη μαζί με τον Επίσκοπο Τζίντζα και ανατολικής Ουγκάντα, κ.Σίλβεστρο αποφασίσαμε να τολμήσουμε το ποθητό ταξίδι στην αφρικανική ήπειρο. Η οικογένεια Στεργιούλη έχει ιδρύσει ένα Σχολείο στην Ουγκάντα εις μνήμη των γονέων τους, Βασιλείου και Ευδοξίας, αλλά και του αδερφού τους Χαραλάμπους, έργο εξαιρετικό και αξιοζήλευτο, που αγκάλιασε με στοργή όλη η Λάρισα.
Έτσι ξεκίνησαν οι προετοιμασίες εν μέσω πολλών εμποδίων (αφού ο μισόκαλλος πολεμάει το έργο του Θεού). Με αλλαγές στις πτήσεις βγάλαμε τα εισιτήρια, τη visa, κάναμε 5 εμβόλια! Συνεννοήσεις πολλές έγιναν για τις βαπτίσεις των κατηχουμένων της Τζίντζα, την εύρεση των αναδόχων, την αγορά των αναγκαίων πραγμάτων για το STERGIOULIS ORTHODOX CHILDREN’ S CENTER και άλλα απαραίτητα για το ταξίδι μας…
Από τον Μάρτιο πέρασε γρήγορα ο χρόνος και ήρθε η Τετάρτη 9 Ιουλίου! Τα μεσάνυχτα, λοιπόν, οκτώ άνθρωποι μαζευτήκαμε με 16 συνολικά μεγάλες βαλίτσες και αναχωρήσαμε για το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος». Φτάσαμε πριν ξημερώσει. Διατυπώσεις κλπ και πετάξαμε για την Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας κι από εκεί για το Έντεμπε της Καμπάλα, όπου μας υποδέχτηκε ο Επίσκοπος Τζίντζα κ.Σίλβεστρος με τους άμεσους συνεργάτες του, Προκόπιο, Ιωνάθαν και Ιάκωβο.
Από εκείνη την ώρα έγιναν οι μόνιμοι συνοδοί μας στην Ουγκάντα. Μαζί τους πήγαμε πρώτα στη Μητρόπολη Καμπάλας, όπου προσκυνήσαμε στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Νικολάου και γίναμε δεκτοί από τον Σεβ. Μητροπολίτη κ.Ιερώνυμο με τον οποίο είχαμε συζήτηση για την Ιεραποστολή και τη σχέση του με τη Λάρισα. (Έχει λειτουργήσει στον Άγιο Αχίλλιο!) Πόσο χάρηκε την παρουσία μας εκεί! Μεγάλη και η συγκίνησή μας όταν προσκυνήσαμε στους τάφους των πρώτων ιεραποστόλων, των επισκόπων Χριστοφόρου Σπάρτα και Θεοδώρου Νανκιάμα, του ιερομονάχου Οβαδία και του πατρός Ειρηναίου μετά της πρεσβυτέρας του Αλεξάνδρας που είχαν επικοινωνία και συνεργασία με τον δικό μας Ιεραπόστολο, μακαριστό π.Σεραφείμ Δημόπουλο, καθώς και του τελευταίου Μητροπολίτου Ιωνά. Αυτοί, πριν εκατό περίπου χρόνια, διαβάζοντας έμαθαν για την Ορθοδοξία και για την Ελλάδα. Μαζί με πολλούς άλλους άκουσαν την φωνή του Αναστημένου Χριστού «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη…» και «κηρύξατε το Ευαγγέλιο πάση τη κτίσει…».
Διασχίζοντας τη χώρα αυτή του Ισημερινού από την πρωτεύουσα ως την ανατολική περιοχή της Τζίντζα, σε δρόμους δύσκολους και κακοτράχαλους, διαβρωμένους και με νεροφαγιές, προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τη φιλοσοφία των ανθρώπων, τον τρόπο της ζωής τους, το βιοτικό τους επίπεδο, τα ενδιαφέροντά τους, καθώς τους παρατηρούσαμε στους χωματόδρομους, στα χωριά τους, στα σχολεία, στις καλύβες τους, να κουβαλάνε διάφορα πράγματα στα κεφάλια τους, να στέκονται στα υποτυπώδη καταστήματά τους, να περπατάνε μεγάλες αποστάσεις, να οδηγούν απρόσεχτα πολλά μηχανάκια. Τις απορίες μας έλυνε ο επίσκοπος Σίλβεστρος. Πόσο μεγάλη εντύπωση μας έκανε το μόνιμο χαμόγελό τους! Η ανεμελιά τους! Η ολιγάρκειά τους στα υλικά αγαθά! Παρά την εμφανή τους ένδεια… Αμέσως ήρθαν στο μυαλό μου τα λόγια του Αποστόλου Παύλου «…ὡς λυπούμενοι ἀεί δέ χαίροντες, ὡς πτωχοί πολλούς δέ πλουτίζοντες, ὡς μηδέν ἔχοντες καί πάντα κατέχοντες» (Β’ Κορ. στ’ 10).
Στην Τζίντζα ζήσαμε μεγάλες συγκινήσεις, πρωτόγνωρες καταστάσεις. Τελέσαμε τις βαπτίσεις περίπου 100 κατηχουμένων, μικρών και μεγάλων, ανδρών και γυναικών. Παϊσιος, Αχίλλιος, Νικόλαος, Ιερώνυμος, Ιγνάτιος, Φιλοθέη, Χαριτίνη, Σωτηρία, Βησσαρίων, Γεώργιος, Καλλίνικος, Μαρία, Θεολόγος, Πολύκαρπος… μερικά από τα ονόματα που δώσαμε, ενώ βαπτίσαμε και κάποιον δίνοντάς του το όνομα του προσφάτως αγιοκαταταχθέντος οσίου ιερέως Δημητρίου Γκαγκαστάθη. Τα πρόσωπά τους φωτεινά, ελπιδοφόρα. Όλοι θα τους φωνάζουν με αυτά τα ονόματα. Με ολόκληρα τα ονόματά τους θα συστήνονται από εδώ και πέρα. Χωρίς να ντρέπονται γι΄αυτά… Χωρίς να τα κόβουν… Κορυφαία στιγμή η είσοδος όλων μαζί των νεοφώτιστων για πρώτη φορά, μαζί με τον Επίσκοπο και τους ιερείς, στον Καθεδρικό ναό της Αναστάσεως ψάλλοντας όλοι μαζί «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε…» στα ελληνικά και τα ουγκαντέζικα. Πνευματικό πανηγύρι ουρανού και γης! Ακολούθησε τράπεζα, όπου παρακάθισε όλη η κοινότητα σε μια εορταστική ατμόσφαιρα που φανέρωνε αγάπη, αλληλεγγύη, ομαδικό πνεύμα, ομόνοια.
Την Κυριακή τελέσαμε τη Θεία Λειτουργία στον Ναό της Μεταμορφώσεως στο Μπουγιέντε. Τρεις ώρες και πλέον κάναμε να φτάσουμε λόγω των κακών δρόμων. Συγκινητική ήταν η προσέλευση των νεοφώτιστων κατά οικογένειες που μετέλαβαν των Αχράντων Μυστηρίων. Δίπλα στεγάζεται το STERGIOULIS ORTHODOX CHILDREN’ S CENTER, όπου συναντήσαμε τους μαθητές και τους δασκάλους τους, μιλήσαμε μαζί τους, παίξαμε διάφορα παιχνίδια, μοιράσαμε δώρα και καραμέλες… Οι μικροί μαθητές μας υποδέχτηκαν με χαμόγελα, αγκαλιές και ένα υπέροχο αυτοσχέδιο τραγουδάκι: «We are very very happy to see you», ενώ οι μαμάδες τους με τους αλαλαγμούς τους φανέρωναν τη χαρά της συνάντησής μας. Μας συγκίνησαν, γίναμε ένα μαζί τους…
Έπειτα τελέσαμε τον γάμο δύο νέων ανθρώπων, του Γιώργου και της Αναστασίας. Είναι κατηχητές, σημαντικοί βοηθοί στο έργο της Ιεραποστολής. Ο Γιώργος θα χειροτονηθεί ιερέας στο μέλλον. Εντυπωσιακές ήταν πάλι οι ιαχές των γυναικών, οι αλαλαγμοί τους κατά τη στιγμή εισόδου των μελλονύμφων στον Ναό. Με τα γιορτινά τους πολύχρωμα φορέματα. Στο τέλος παρακαθίσαμε στη δεξίωση του γάμου. Πρώτοι σερβιριστήκαμε ο Επίσκοπος και οι ιερείς. Έπειτα οι Λαρισαίοι προσκεκλημένοι και κατόπιν οι ντόπιοι. Με σειρά και τάξη, μικροί και μεγάλοι, χωρίς στριμωξίδι, χωρίς ανησυχία, χωρίς γκρίνια και μουρμούρα. Ρύζι, γλυκοπατάτες, κοτόπουλο, πουρέ αλμυρής μπανάνας, πουρέ φυστικιού… Έκοψαν το γαμήλιο κέικ και αφού το τεμάχισαν σε μικρά κομμάτια το μοίρασαν σε όλους μας.
Την άλλη μέρα μαζί με τον Επίσκοπο Σίλβεστρο επισκεφθήκαμε τον παλαιότερο ναό της επισκοπής, τον ναό του Αποστόλου Παύλου, όπου μας περίμενε ο π.Εμμανουήλ με τις κυρίες της ενορίας. Ιαχές και αλαλαγμοί για την υποδοχή μας. Ψάλαμε το απολυτίκιο του Αποστόλου των εθνών. Δίπλα το Γυμνάσιο-Λύκειο, όπου απευθύναμε λόγους ενισχυτικούς στους μαθητές. Μίλησε ο διευθυντής του σχολείου, μίλησε ο Επίσκοπος, απευθύναμε κι εμείς οι Λαρισαίοι λόγους αγαθούς και τόση ώρα κανένας μαθητής δεν μουρμούρισε, δεν σκούντησε τον διπλανό του, δεν δυσανασχέτησε. Αφήσαμε κι εκεί σχολικά είδη και παιχνίδια, ενώ στο τέλος διεξήχθη και ποδοσφαιρικός αγώνας μαζί τους: Ουγκάντα-Ελλάδα 1-2. Η χαρά μικρών και μεγάλων. Η κερκίδα γεμάτη από ζωηρούς θεατές! Ήταν ακόμα μία πολύ καρποφόρα εμπειρία.
Μέσα σε λίγες μέρες είδαμε τόσα πολλά! Ζήσαμε τόσα πολλά! Κάναμε τόσα πολλά! Πήραμε πολλά μαθήματα. Προβληματιστήκαμε. Συγκρίναμε. Βάλαμε αρχή αλλαγής. Δεν αποτυπώνονται όλα αυτά σε λίγο χαρτί. Μένουν, όμως, χαραγμένα έντονα στις καρδιές μας! Μόνο χαρά και αγαλλίαση γέμισαν οι ψυχές μας και δοξολογία του Τριαδικού Θεού ο Οποίος ευλογεί και αυξάνονται οι Ορθόδοξοι χριστιανοί ανά τον κόσμο. Ευγνωμονούμε τον Κύριο που μας αξίωσε να βιώσουμε το θαύμα αυτό, ευχαριστούμε όσους βοηθούν το άγιο αυτό έργο και προσευχόμαστε να γίνουμε όλοι μία ποίμνη με Έναν Ποιμένα, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό! Ενώνουμε την ικεσία μας αυτή με εκείνη του οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου που προσευχόταν στον Θεό: «Κύριε, δώσε σε όλους τους ανθρώπους τη Χάρη Σου, ώστε με τη δική Σου ειρήνη και αγάπη να Σε γνωρίσουν και να Σε αγαπήσουν». Αμήν!
Πατήρ Ραφαήλ
