Τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου.

*”Ἡ Ὀμπρέλα καὶ ὁ Οὐρανός”*

Ἀντιμετωπίζουμε τὸν Θεὸ λὲς καὶ εἶναι ἡ ὀμπρέλα μας.

Στὶς μπόρες Τὸν θυμόμαστε· στὶς λιακάδες Τὸν παρατᾶμε στὴν ἄκρη. Τί πτωχὴ θεολογία! Τί ταπεινωτικὴ ὑποκρισία!

Ποιός κάνει ἐργαλεῖο τὸν Δημιουργό; Ποιός μετατρέπει σὲ ἀξεσουὰρ τὸν Παντοδύναμο; Ἐμεῖς, οἱ εὐφυεῖς ἄνθρωποι, ποὺ Τὸν φτιάχνουμε ὅπως μᾶς βολεύει, ποὺ Τὸν καλοῦμε ὅταν πονᾶμε, ποὺ Τὸν ξεχνᾶμε ὅταν χορεύουμε.

Μὰ τί παράδοξο! Τί ἀνεξήγητο μυστήριο! Ὁ Θεὸς δὲν παίρνει στὰ σοβαρὰ τὴν ἀναίδειά μας. Παραμένει ἐκεῖ ποὺ Τὸν ἀφήσαμε, σὰν στοργικὸς Πατέρας ποὺ περιμένει τὸ ἄστατο παιδί.

Ἕτοιμος νὰ ἀνοίξει καὶ νὰ μᾶς σκεπάσει ἀπὸ κάθε βροχή. Πάντοτε διαθέσιμος, ὄχι ὡς ὀμπρέλα ἀλλὰ ὡς Οὐρανὸς ποὺ μᾶς περιβάλλει.

Ὁ Θεὸς μαζί μας.

π. Βαρλαὰμ Μετεωρίτης

………..

*”Ὁ Χορὸς τοῦ Νοέμβρη”*

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου

   Ὁ Νοέμβριος μπῆκε δυνατά, σὰν ἄγριος ταξιδιώτης ποὺ χτυπᾶ τὴν πόρτα τοῦ κόσμου μὲ μανία. Τὸ πρωὶ ξημέρωσε μὲ ἥλιο γλυκό, ποὺ φίλησε τὰ κιτρινισμένα φύλλα τῶν πλατάνων. Τὸ μεσημέρι ὅμως, ὁ οὐρανὸς σκοτείνιασε· σύννεφα μαῦρα σάρωσαν το φῶς.

   Ἡ γριὰ Ἑλένη καθόταν στὸ παράθυρο κι ἔπλεκε. Κοίταζε τὸν καιρὸ νὰ ἀγριεύει, νὰ ἐναλλάσσεται σὰν τὴ ζωή της: ἄλλοτε γαλήνη, ἄλλοτε καταιγίδα.

“Ἔτσι εἶναι ὁ Νοέμβρης,” ψιθύρισε στὴν ἐγγονή της. “Μᾶς διδάσκει ὅτι τίποτα δὲν μένει ἴδιο. Οὔτε ἡ χαρά, οὔτε ἡ λύπη.”

   Τὸ βράδυ, ἡ βροχὴ χτύπησε τὰ τζάμια μὲ μανία. Ἀλλὰ μέσα, ἡ φωτιὰ στὸ τζάκι χόρευε ζεστή, κι ὁ καφὲς μοσχοβολοῦσε κανέλα. “Αὐτὸς εἶναι ὁ μεγάλος μυστικισμός,” χαμογέλασε ἡ γριά. “Νὰ βρίσκεις τὴ ζεστασιὰ στὴν καρδιά σου, ὅταν ἔξω ὁ κόσμος παγώνει.”

*Ἠθικὸ Δίδαγμα:*

Οἱ ἐποχὲς ἀλλάζουν καὶ ὁ καιρὸς ἐναλλάσσεται, μὰ ἡ ἐσωτερική μας γαλήνη μπορεῖ νὰ μείνει σταθερή. Ἡ σοφία βρίσκεται στὸ νὰ ἀποδεχόμαστε τὶς μεταβολὲς καὶ νὰ φυλᾶμε το φῶς μέσα μας.

105. Μετεωρίτικοι Στοχασμοί – Η Χαρά στους Πειρασμούς.

τοῦ Ἀρχιμ. Βαρλαὰμ Μετεωρίτου.

  Οἱ πειρασμοὶ εἶναι τὸ χρυσοχοεῖο τῆς ψυχῆς, ὅπου δοκιμάζεται ἡ πίστη καὶ ἡ ἀγάπη μας πρὸς τὸν Θεό. Ὅπως ὁ χρυσὸς καθαρίζεται στὴ φωτιά, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ πιστοῦ ἐξαγνίζεται μέσα ἀπὸ τὶς δοκιμασίες. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς μᾶς ἔδειξε τὸν δρόμο, ὑπομένοντας τοὺς πειρασμοὺς στὴν ἔρημο καὶ ἀργότερα τὸ Πάθος Του μὲ ἀπόλυτη ὑπακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Πατρός.

  Οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς διδάσκουν ὅτι ἡ δοξολογία ἐν μέσῳ τῶν πειρασμῶν εἶναι ἡ ὑψηλότερη μορφὴ πνευματικῆς ὡριμότητας. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει: “Μὴ ζητᾷς ζωὴ χωρὶς πειρασμούς, διότι αὐτὸ δὲν ὠφελεῖ”. Πράγματι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος δοξολογεῖ τὸν Θεὸ στὶς δυσκολίες, μιμεῖται τὸν Χριστὸ ποὺ εἶπε “γενηθήτω τὸ θέλημά σου” καὶ τοὺς Ἀποστόλους ποὺ “χαίροντες ἐπορεύθησαν” μετὰ τοὺς διωγμούς.

  Ἡ χαρὰ στοὺς πειρασμοὺς δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ στωικὴ ἀντιμετώπιση τῶν δυσκολιῶν, ἀλλὰ μαρτυρία βαθιᾶς πνευματικῆς ζωῆς. Ὅπως διδάσκει ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος, “Ὅταν εἰσέλθῃς στοὺς πειρασμούς, μὴν ἐκπλαγῇς. Διότι ὅσο περισσότερο προχωρεῖς στὴν ἀρετή, τόσο ἰσχυρότεροι γίνονται οἱ πειρασμοί”. Ἡ ψυχὴ ποὺ ἔχει ἑνωθῇ μὲ τὸν Θεὸ παραμένει ἀτάραχη, διότι γνωρίζει ὅτι τίποτα δὲν συμβαίνει χωρὶς τὸ θέλημά Του.

  Οἱ πειρασμοὶ εἶναι εὐκαιρία γιὰ πνευματικὴ ἄθληση. Ὁ πνευματικὸς ἄνθρωπος δὲν τοὺς βλέπει ὡς τιμωρία, ἀλλὰ ὡς δῶρο Θεοῦ γιὰ τὴν τελείωσή του. Ὅπως λέει ὁ Μέγας Βασίλειος, “Οὐδεὶς στεφανοῦται ἄνευ ἀντιπάλου”. Ἡ νίκη ἔρχεται ὅταν ἡ ψυχὴ παραμένῃ προσηλωμένη στὸν Θεό, δοξολογῶντας Τον ἀκόμη καὶ στὶς πιὸ σκοτεινὲς στιγμές.

  Ἡ καρδιὰ ποὺ ἔχει ἑνωθῇ μὲ τὸν Θεὸ γίνεται ἀπρόσβλητη ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ γεγονότα, διότι ἔχει βρεῖ τὸ κέντρο της στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ὅπως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγε “τὶς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ;”, ἔτσι καὶ ὁ πιστὸς ποὺ δοξολογεῖ, ἐν μέσῳ πειρασμῶν, ὁμολογεῖ ἔμπρακτα ὅτι τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ κλονίσῃ τὴν πίστη του.