Του Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη 

ταν κάποιος χει γίνει δοχεο το γίου Πνεύματος (μέσα πό τήν σκηση), χει «ατόματα» καί τό χάρισμα τό προορατικό, ς καρπό το γίου Πνεύματος. μως, μπορε κάποιος νά χει παρόμοιο χάρισμα, καί χωρίς νά χει γίνει δοχεο το γίου Πνεύματος, χωρίς δηλαδή νά εναι γιος!

Στίς 5 Φεβρουρίου το 1991, στό ρος θρυς (Ν. Φθιώτιδος), συνετρίβη να C-130, σκοτώνοντας 63 παλλικάρια τς πολεμικς μας εροπορίας.
Τά σωστικά συνεργε
α ψαχναν ναγωνίως νά βρον πιζντες, λλά δέν βρισκαν τόν τόπο το δυστυχήματος.

 «Τό εροπλάνο δέν πεσε κε πο ψάχνουν, λλά λλο! Νά! Τό βλέπω μπροστά μου…!», φώναζε ν γωνί νας γνωστός μου περήλικας ερέας ντας στό χωριό του (Ν. χαϊας) χιλιόμετρα μακρυά πό τό θρυς! Καί μέ τήν δική του μεσολόβαση βρκαν τόν τόπο το δυστυχήματος. (Μο τό διηγήθηκαν ο συγχωριανοί του, ατόπτες μάρτυρες).

συγκεκριμένος ερέας βλεπε καί τό μέλλον. νώπιόν μου, ν τει 1987, επε σέ διάκονο, πού εδε γιά πρώτη φορά: « διακόνισσά σου εναι δύο μηνν γκυος, καί θά κάνει να ξυπνο γοράκι», καί πως επε, γινε. Επε σέ μιά νιόπαντρη γυναίκα: «Τό πρτο παιδί πού θά συλλάβεις, θά τό ποβάλλεις, λλά μετά θά γεννήσεις κανονικά». Καί πως επε, γινε.
Σέ λλη: «Θά ρθει κακό στό σπίτι σου», καί σέ λίγες μέρες πέθανε ξαφνικά πεθερός της. «Θά σο επ κάτι πού θά σέ λυπήσω. Τό παιδί σου θά τό χάσεις», επε σ’ ναν πατέρα. Καί ντως τό παιδί του, χωρίς νά χει πρόβλημα γείας, πέθανε ξαφνικά. (Ατόπτες μάρτυρες ο συγχωριανοί του).

Τί χάρισμα ταν ατό; ταν κ Θεο; ς ερέας ταν μέν καλός, λλά δέν εχε φήμη γίου καί τέτοια χαρίσματα τά ποκτον ο γιοι. Μήπως τό χάρισμά του ταν κ το πονηρο; μως, πονηρός δέν ξέρει τό μέλλον, καί ατός ερέας λεγε καί πράγματα το μέλλοντος.
Λοιπόν, τό χάρισμά του δέν ταν οτε κ Θεο, οτε καί κ το πονηρο. Καί τί ταν; Μήπως τελικά πάρχουν νθρωποι, πού χουν κ φύσεως να τέτοιο χάρισμα; Μήπως; (Εναι θέμα πού χρειάζεται πολλή συζήτηση, γιατί κρύβει πολλά μυστήρια).

Μιά τσιγγάνα εχε παρευρεθε στό χωριό μου, κάπου 300 χιλιόμετρα μακρυά πό τήν θήνα. Καί επε στόν δερφό μου πού συνάντησε στόν δρόμο: « γυναίκα σου εναι γκυος, καί ατή τή στιγμή εναι στήν θήνα, μέ τήν κ. .,». Καί τσι ταν!
Ατό ταν σίγουρα ποκάλυψη διαβόλου, γιατί δέν εχε νά κάνει μέ τό μέλλον. Καί ατή τσιγγάνα μέ τά ξόρκια κ.λ.π., πού κανε, δωσε τόπο στόν διάβολο, καί διάβολος τήν «ντάμειψε». Καί δέν χρειάζεται νά κάνει κάποιος ξόρκια κ.λ.π., γιά νά «τιμηθε» πό τόν διάβολο. ρκε νά το μοιάζει στήν περηφάνεια.

σιος ωάννης τς Κλίμακος γράφει: «χω δε τόν δαίμονα τς κενοδοξίας νά βάζει λογισμούς σέ κάποιον μοναχό, καί ταυτόχρονα νά τούς ποκαλύπτει καί σ’ λλον (κενόδοξο) μοναχό, καί ατός λλος ( δεύτερος) νά λέει στόν πρτο «σκέπτεσαι ατό καί ατό!» (Λόγος ΚΑ΄, περί κενοδοξίας, 16).
Καί σιος ωάννης τς Κλίμακος προσθέτει: «ταν διάβολος βρε τόπο στίς περήφανες ψυχές, τότε τούς παρουσιάζεται,ταν κοιμονται ταν εναι ξύπνιοι, μέ τή μορφή γίου γγέλου Μάρτυρα, καί τούς δίδει πνευματικά χαρίσματα τούς ποκαλύπτει διάφορα μυστήρια.

Μέ τόν σκοπό νά ξαπατηθον ο ταλαίπωροι καί νά χάσουν ντελς τά λογικά τους…!» (Λόγος ΚΒ΄, περί ὑπερηφανείας, 19,και  Λόγος Γ΄ περί ὀνειρων, 39).

«Τό προορατικό χάρισμα πού χει ατός μοναχός, δέν εναι πό τόν Θεό, γιατί δέν χει ταπείνωση», λεγε σιος Παϊσιος γιορείτης γιά ναν γιορείτη μοναχό.

«Φερέγγυο» δέν εναι οτε τό χάρισμα πού χουν ο γιοι! 

«Πς ψόφησε τό γαϊδουράκι;», ρώτησε Μ. ντώνιος τούς πισκέπτες του.

 «Πς τό ξέρεις;!».

 «Μο τό ποκάλυψε διάβολος!». (Γεροντικό, Ἀββᾶ Ἀντωνίου, 12). 

Μ. ντώνιος πειδή ταν Μέγας σιος, μποροσε νά διακρίνει πότε το μιλοσε Θεός καί πότε παμπόνηρος, πού ξαπάτησε τήν Εα. λλοι τό γνωρίζουν;
Καί τί σημαίνει, τέλος πάντων, πώς νας γιος χει προορατικό; Σημαίνει πώς λο τό εκοστετραωρο δέχεται ποκαλύψεις καί μηνύματα πό τόν Θεό; ν εναι δυνατόν! Τό χάρισμά του λειτουργε, ταν πάρχει νάγκη, «νεργε κατά τήν χρείαν» (Μ. Βασίλειος P.G. 32: 180).
Στόν πόλοιπο καιρό λέει πλά τή γνώμη του, πού μπορε νά εναι καί λάθος…! Καί σιος Παϊσιος καί σιος Πορφύριος ς δοχεα το γίου Πνεύματος εχαν χάρισμα προορατικό.
μως, λλη ποψη εχε νας γιά τό «666», καί λλη λλος. ς μήν ξισώνουμε λοιπόν τούς γίους μέ τόν παντογνώστη καί καρδιογνώστη Κύριο.
σιος Παϊσιος λεγε: «Τό πιό μεγάλο χάρισμα εναι συναίσθηση τς ματαιότητος». ταν τό ποκτήσουμε, δέν θά τρέχουμε σέ «χαρισματούχους»...