Του Σεβ. Μητροπ. Κορωνείας κ.Παντελεήμονος.

Πολύ συχνά ακούμε να γίνεται λόγος στην Αγ. Γραφή για την αρετή της ταπεινώσεως. » Επί τίνα επιβλέψω, αλλ’ ή επί τον ταπεινόν; » Ρωτά ο Θεός. Και αλλού αναφέρει η Γραφή ότι ο Θεός » ταπεινοίς δίδοσι χάριν «.

 

«Αυτήν την αρετή της ταπεινώσεως την είχε «εις το έπακρον» θα λέγαμε ο Αγ. Νεόφυτος, που σήμερα τιμάμε την Ανακομιδή των τιμίων Λειψάνων του. Και άφησε αιώνιο παράδειγμα ταπεινώσεως όχι μόνο με την ζωή του, αλλά και με τον τρόπο της ταφής του. Μέσα στην Εγκλείστρα έκανε μόνος του μια κρύπτη. Έδωσε εντολή εκεί να εναποθέσουν το σώμα του, όταν εκδημήσει, να κτίσουν μπροστά τοίχο και να τον αγιογραφήσουν, για να μη φαίνεται ότι ο τοίχος εκείνος κρύπτει κάτι και να μη το αποκαλύψουν στους επιγενόμενους».

«Πόση διαφορά με μας, που πολλές φορές δεν μας φθάνει ο εγωισμός και η αλαζονεία εν ζωή, αλλά επιδιώκουμε και υστεροφημία. Ξεχνάμε ότι ο πανδαμάτωρ χρόνος «από την στάμναν χύνει τα ρεύματα της λήθης κα τα πάντ’ αφανίζει». Βέβαια ο Θεός δεν άφησε κρυμμένο τον θησαυρό των Λειψάνων του Αγίου και θαυματουργικά τα φανέρωσε, έπειτα από επτακόσια περίπου χρόνια και έγινε η Ανακομιδή των τιμίων Λειψάνων του, που ακριβώς τιμάμε σήμερα και που αποτελούν «θησαυρόν άσυλον και όλβον πολυτελή» της Ιεράς Μονής.»

«Μας δίνει, λοιπόν, ο Άγιος Νεόφυτος το μάθημα της ταπεινώσεως. Πώς οδηγούμεθα όμως στην ταπείνωση;

 

  1. Με την αυτογνωσία. Δηλ: την γνωριμία του έσω ανθρώπου. Ο Μ. Βασίλειος λέει ότι ο ταπεινός άνθρωπος «ου παύεται διερευνώμενος εαυτόν». Οδηγεί το βλέμμα του στα βάθη της υπάρξεώς του. Συνειδητοποιεί τις σκιές, τις αδυναμίες και τα πάθη του. Δεν τα απωθεί στο υποσυνείδητο. Δεν καμουφλάρεται μπροστά στον εαυτό του. Και ούτε πολύ περισσότερο μπροστά στο Θεό ή στους ανθρώπους. Και η αυτογνωσία τον οδηγεί στη γνήσια ταπείνωση, που είναι η βάση της ψυχικής υγείας. Όχι στην ταπεινοσχημία κάποιων » ευσεβών «.

 

  1. Ο ταπεινός, όταν τον επαινούν, δέχεται τους επαίνους χωρίς αντίδραση δηλ. χωρίς ταπεινοσχημία. Γιατί αλλιώς προκαλεί τους άλλους να επιμένουν ποιό έντονα στους επαίνους. Αλλά ενώ εξωτερικά σιωπά, μέσα του παρακαλεί τον Θεό, που Εκείνος γνωρίζει τις ελλείψεις του, να τον συγχωρεί και σκέπτεται πόσο επιφανειακά κρίνουν οι άνθρωποι.

 

  1. Δεν κατακρίνει τους άλλους. Γιατί οι άνθρωποι, συνήθως, κατακρίνουμε τους άλλους, για να προβάλουμε εμμέσως τον εαυτό μας. Θυμηθείτε τον Φαρισαίο με πόση περιφρόνηση μιλάει για τον τελώνη: «ή και ως ούτος ο τελώνης»!

 

  1. Και βέβαια ποτέ δεν αυτοπροβάλλεται, ούτε τονίζει τα κατά την γνώμη του προσόντα του. Γιατί ξέρει ότι κι αν έχει κάποια ταλέντα, είναι χαρίσματα, δηλ: δώρα του Θεού. «Τί έχεις ό ουκ έλαβες;» ρωτά ο Απ. Παύλος. «Ει δε και έλαβες τι καυχάσαι ως μη λαβών;»»

«Τρεις άνθρωποι βαδίζουν στο δρόμο. Ο πρώτος, που προχωρεί μπροστά, είναι ο εαυτός μας, όπως τον θέλει ο Θεός. Ο δεύτερος πιο καθυστερημένος είναι ο εαυτός μας , όπως τον βλέπουν οι άλλοι. Και ο τρίτος ο πιο καθυστερημένος, είναι ο εαυτός μας όπως είναι στην πραγματικότητα. Αυτό το συνειδητοποιεί ο ταπεινός Και αγωνίζεται με την Χάρη του Θεού να φθάσει εκεί που τον θέλει ο Θεός, χωρίς να τον απασχολεί το «φαίνεσθαι» αλλά το «είναι». Αυτό είναι και το μήνυμα του Αγίου Νεοφύτου σε μας σήμερα.»