Του Χρυσοβαλάντη Παππά- Για το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Σε τέτοιες περιπτώσεις, όταν σημαντικοί άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή σπεύδουν όλοι όσοι ήξεραν τους ίδιους ή το έργο τους και γράφουν διθυράμβους για τα μεγάλα έργα τους και το δυσαναπλήρωτο κενό που αφήνουν. Εγώ θα ήθελα να καταγράψω για τον Μακαριστό Μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου αυτά που δεν έκανε. Αυτά που δεν είδα στα 24 χρόνια της Αρχιερατείας του.

Ο Μητροπολίτης Ιγνάτιος δεν γεύτηκε ενθρόνιση συνοδευόμενη από γιορτές, δεξιώσεις και πανηγύρεις, όταν στις 28 Ιουλίου του 1994 ήρθε να παραλάβει την Μητρόπολη που του εμπιστεύθηκε η Εκκλησία.

Δεν φοβήθηκε τις ύβρεις και τις ζωηρότατες επιθέσεις που δέχτηκε ο προκάτοχός του (ο νυν Γουμενίσσης) Δημήτριος Μπεκιάρης.

Δεν χρησιμοποίησε τα μέσα που του έδινε η πολιτεία για να προστατέψει την Δεσποτεία του.

Δεν έκανε αγωγές και μηνύσεις σε όσους, που για να στηρίξουν το αντικανονικό τους μένος, εκτόξευαν απίστευτες κατηγορίες σε βάρος του.

Δεν έκανε καμία νύξη για να μειώσει προκατόχους του που ευλογούσαν τα επεισόδια εναντίον του…

Δεν κατάργησε Αδελφότητες ούτε κυνήγησε ηγουμένους που αντικανονικά δεν μνημόνευαν το όνομά του.

Δεν έκανε αγωγές σε δημοσιογράφους που για να βγάλουν εύκολο κέρδος τον λοιδωρησαν.

Δεν μπήκε ποτέ σε καμία ομάδα στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Δεν επιζήτησε στήριξη από κέντρα εξουσίας της Μητροπόλεώς του.

Δεν έκανε φαραωνικές γιορτές για να γιορτάσει το όνομά του ή την επέτειο της χειροτονίας του

Δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ δημόσια σε κανέναν από τους τρεις Αρχιεπισκόπους που βίωσε, για οτιδήποτε, ακόμη κι όταν ο δεύτερος εκ των τριών δεν ήρθε ποτέ στη Λάρισα.

Δεν κατηγόρησε κανέναν αδελφό του ούτε με επιστολή ούτε με δηλώσεις σε κανάλια.

Δεν απέκλεισε κανέναν αδελφό του Επίσκοπο στις μεγάλες γιορτές της Μητροπόλεώς του.

Δεν ήταν ποτέ διοικητής για τους κληρικούς του..

Δεν αργάνωσε ποτέ ομάδα υπεράσπισής του στο πεζοδρόμιο για να αντιμετωπιστούν οι ύβρεις που δεχόταν.

Αυτός δεν ήταν ο Μητροπολίτης Ιγνάτιος! Γι αυτό και σήμερα, όσοι τον γνωρίσαμε πονάμε λίγο παραπάνω. Γιατί χάσαμε έναν άνθρωπο που δεν ήταν ένας από εμάς αλλά ένα παράδειγμα για εμάς. Γιατί εμείς.. οι κοσμικοί άνθρωποι, οι πολίτες αυτού του κόσμου μπορεί να κάναμε όλα τα παραπάνω για να κερδίσουμε κάτι για τον εαυτό μας.

Νά όμως γιατί η σοφή μας Εκκλησία, όταν ένας εκ του Ιερού Κλήρου φεύγει από αυτή τη ζωή, λέει και κάποιες φράσεις παραπάνω από τους λαϊκούς:

Οἱ τόν ἀμνόν τοῦ Θεοῦ κηρύξαντες, καί σφαγιασθέντες ὥσπερ ἄρνες, καί πρός ζωήν, τήν ἀγήρω ἅγιοι, καί ἀΐδιον μετατεθέντες,

τοῦτον ἐκτενῶς, μάρτυρες, αἰτήσασθε, ὀφλημάτων λύσιν ἡμῖν δωρήσασθαι.

Οἱ τήν ὁδόν τήν στενήν βαδίσαντες, τεθλιμμένην πάντες οἱ ἐν βίῳ οἱ τόν σταυρόν, ὡς ζυγόν ἀράμενοι, καί ἐμοί ἀκολουθήσαντες ἐν πίστει,

δεῦτε ἀπολαύετε, ἅ ἡτοίμασα ὑμῖν βραβεία, καί στέφη τά οὐράνια.

Την βάδισες την στενή οδό Σεβασμιώτατε πάτερ και δέσποτα. Ήπαγε τώρα από τη λεωφόρο και συνάντησε τον Άγιο Αχίλλιο και όλους τους προκατόχους σου… Αιωνία η μνήμη Σου