1.

«Μετανοεῖτε ἤγγικε γὰρ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

Στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία τρεῖς γεννήσεις γιορτάζομε: τῆς Θεοτόκου καὶ Ἀειπάρθενου Μαρίας, τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Προφήτου Προδρόμου καὶ Βαπτιστῆ καὶ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ αὐτὸ διότι τὰ τρία αὐτὰ πρόσωπα ἔπαιξαν σημαντικὸ καὶ οὐσιαστικὸ ρόλο στὸ ἔργο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.

Γιορτάζουμε τὴ γέννηση τῆς Θεοτόκου καὶ Ἀειπάρθενου Μαρίας, διότι ὑπῆρξε ἡ Μητέρα τοῦ ἐνσαρκωθέντα Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος ἀνέλαβε ὅλη τὴν ἀνθρώπινη φύση γιὰ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ γίνεται τέλειος ἄνθρωπος, χωρὶς νὰ μειωθεῖ ἡ θεότητά Του, ἢ ἡ ἀνθρωπότητά Του νὰ γίνει θεότητα. Ἀλλά, οἱ δύο φύσεις ἑνώθηκαν ὑποστατικὰ στὸ ἕνα καὶ τέλειο Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, χωρὶς σύγχυση ἢ μίξη.

Ἡ ὑποστατικὴ ἕνωση τῶν δύο φύσεων στὸ ἕνα Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ὑπῆρξε πραγματικὴ καὶ οὐσιαστική. Καὶ οὔτε ἡ Θεότητα μεταβλήθηκε σὲ ἀνθρωπότητα, οὔτε ἡ ἀνθρωπότητα μεταβλήθηκε σὲ θεότητα, ἀλλὰ ἡ κάθε φύση παρέμεινε ἀκέραιη καὶ ἀμετάβλητη. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἁγία Κόρη, ἡ Μαρία, δικαίως ὀνομάζεται καὶ ὁμολογεῖται Θεοτόκος, διότι τὸ ἐξ αὐτῆς γεννηθὲν εἶναι ἀληθινὸς καὶ τέλειος Θεός, ὁμοούσιος πρὸς τὸν Πατέρα. Μὲ τὴν τέλεια ὑπακοὴ τῆς Θεοτόκου θεραπεύτηκε ἡ παρακοὴ τῆς Εὔας. Ἡ προμήτωρ ἔγινε αἰτία νὰ εἰσχωρήσει ἡ ἁμαρτία καὶ μέσον αὐτῆς νὰ κυριαρχήσει ὁ θάνατος πάνω στὴν ἀνθρωπότητα• ἡ δευτέρα Εὔα, ἡ Θεοτόκος Μαρία, ἔγινε ἀφορμὴ νὰ εἰσέλθει ἡ Ζωὴ στὸν κόσμο. Μέσον τῆς Θεοτόκου, ὁ Πανάγιος Θεὸς ἔδωσε μία δεύτερη εὐκαιρία στὸ ἀνθρώπινο γένος. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ δική Της γέννηση εἶναι αἰτία καὶ πρόξενος χαρᾶς γιὰ ὅλο τὸν κόσμο.

Γιορτάζουμε τὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ, διότι εἶναι ὁ ἐνσαρκωθεὶς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου, ὁ Ὁποῖος πρόσφερε τὴν μοναδικὴ Θυσία ὑπακοῆς ποὺ συμφιλίωσε τὸν ἄνθρωπο πρὸς τὸν Θεό. Μὲ τὴ Σταυρικὴ Θυσία ὁ Κύριος ἕνωσε ἐκεῖνα ποὺ ἡ παρακοὴ χώρισε καὶ κατάστησε ἀντίθετα καὶ ἐνάντια, δηλαδὴ ἀποξένωσε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ Δημιουργό του. Ἡ τριήμερος καὶ ἔνδοξος Ἀνάσταση, ποὺ ἐπακολούθησε, πρόσφερε στὸν ἄνθρωπο νέα ζωή, ἄνοιξε τὶς πύλες τοῦ Παραδείσου, κατάστησε τὸν ἄνθρωπο φίλο Θεοῦ, κληρονόμο τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν καὶ συγκληρονόμο μὲ τὸν Θεάνθρωπο Χριστό.

Χωρὶς Χριστό, ἡ ἀνθρωπότητα θὰ ἔμενε ἀκόμη στὸ σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας, στὴ σκλαβιὰ τῆς φθορᾶς καὶ τὴν τυραννία τοῦ θανάτου. Χωρὶς Χριστὸ κανένας δὲν θὰ ἐσώζετο καὶ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος θὰ ἦταν καταδικασμένο στὴν αἰώνια κόλαση καὶ τιμωρία, χωρὶς καμία ἐλπίδα γιὰ λύτρωση. Μόνον μέσον τοῦ Χριστοῦ ὁ ἄνθρωπος σώζεται καὶ καταξιώνεται νὰ γίνει ἅγιος. Ὁ Δημιουργὸς ἀναλαμβάνει καὶ γίνεται αὐτὸ ποὺ ὁ Ἴδιος δημιούργησε. Ὁ Ἀπερίγραπτος γίνεται περιγραπτός, ὁ Ἀσώματος λαμβάνει σῶμα, ὁ Ἀόρατος γίνεται ὁρατός, Αὐτὸς ποὺ δὲν χωρεῖ ὅλο τὸ σύμπαν χωρᾶ σ’ ἕνα σῶμα καὶ ὁ Ἀμήτωρ ὡς Θεὸς γεννᾶται ἀπάτωρ ὡς ἄνθρωπος ἐκ μητρὸς παρθένου ἁγνῆς, ὁ Ἀγένητος γεννᾶται, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ γίνεται Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. Τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος. Θεὸς ἀληθινὸς ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ. Φῶς ἐκ Φωτὸς ἦρθε γιὰ νὰ φωτίσει καὶ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτὸ ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ σημαδεύει ὅλη τὴν ἀνθρώπινη Ἱστορία, γιατί εἶναι τὸ μεγαλύτερο Θαῦμα, τὸ μοναδικὸ Θαῦμα, τὸ σπουδαιότερο Θαῦμα, διότι, ὁ προαιώνιος Θεὸς Λόγος γίνεται ἄνθρωπος.

Σήμερα, ὅμως, ἀγαπητά μου παιδιά, ἡ Ὀρθόδοξός μας Ἐκκλησία σ’ ὅλο τὸν κόσμο, σ’ ὅλα τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης, γιορτάζει ἰδιαιτέρως τὴν γέννηση τοῦ ἁγίου ἐνδόξου Προφήτου Προδρόμου καὶ Βαπτιστῆ Ἰωάννου. Θαυμαστὸς ὑπῆρξε ὁ τρόπος τῆς γεννήσεώς του. Διότι, οἱ γονεῖς του, ὁ Ζαχαρίας καὶ ἡ Ἐλισάβετ, εἶχαν ἤδη προχωρημένη ἡλικία καὶ ἦταν φυσικὰ ἀδύνατο νὰ ἀποκτήσουν παιδί. Ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ σταματοῦν οἱ νόμοι τῆς φύσεως ἔρχεται ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ καὶ πραγματοποιεῖ τὸ θαῦμα.

Σὲ χρόνο ποὺ δὲν τὸ περίμενε ὁ γέρων ἱερεὺς Ζαχαρίας κλήθηκε γιὰ νὰ προσφέρει θυμίαμα στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Ἐκεῖ Ἄγγελος Κυρίου τοῦ ἀναγγέλλει τὸ χαρμόσυνο γεγονός, ἀλλ’ ἐκεῖνος δυσπιστεῖ. Ἡ δυσπιστία τοῦ τιμωρεῖται καὶ μέχρις ὅτου ἐκπληρωθοῦν τὰ λόγια τοῦ Ἀγγέλου μένει κωφὸς καὶ μὴ δυνάμενος νὰ μιλήσει. Ὁ καιρὸς πέρασε καὶ ἦρθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου. Ἡ Ἐλισάβετ γεννᾶ ἕνα ὑγιέστατο ἀγοράκι. Οἱ συγγενεῖς ἀποφασίζουν γιὰ τὸ ὄνομα. Ἡ μητέρα ὅμως διαφωνεῖ καὶ ἐπιμένει ὅτι θὰ ὀνομασθεῖ Ἰωάννης. Οἱ συγγενεῖς πάλι διαφωνοῦν καὶ προσπαθοῦν μὲ χειρονομίες καὶ νεύματα νὰ ρωτήσουν τὸν κωφάλαλο πατέρα, πιὸ θὰ εἶναι τὸ ὄνομα; Καὶ ἐκεῖνος ζήτησε ἕνα πίνακα γιὰ νὰ γράψει• καὶ μόλις ἀνέγραψε τὸ ὄνομα «Ἰωάννης», ἄνοιξε τὸ στόμα του καὶ μίλησε καὶ προφήτευσε γιὰ τὸ παιδί του. Ὅλοι ἔμειναν ἔκθαμβοι μπροστὰ στὸ θαῦμα.

Ὁ ἅγιος ἔνδοξος Προφήτης Ἰωάννης καὶ Βαπτιστὴς εἶναι τὸ τέλος τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Εἶναι ὁ τελευταῖος ἀπὸ τοὺς Προφῆτες ποὺ προεῖπαν γιὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Μεσσία, τοῦ Χριστοῦ. Ὑπῆρξε ὁ ἁγιότερος ἄνθρωπος ποὺ γεννήθηκε καὶ ἡ ὅλη του ζωὴ ὑπῆρξε ἀσκητικὴ καὶ ἰσάγγελος. Ἔζησε στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνη ἀπὸ τὰ παιδικά του χρόνια καὶ σὲ ἡλικία 30 χρόνων ἔλαβε μήνυμα ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ βγεῖ καὶ νὰ κηρύξει μετάνοια στὸ λαὸ καὶ νὰ τοὺς βαπτίζει στὸν Ἰορδάνη ποταμό. Μ’ αὐτὸ τὸν τρόπο ὁ Ἰωάννης προετοίμαζε τὸν λαὸ νὰ δεχθεῖ τὸν Μεσσία, τὸν ἐκλεκτό του Θεοῦ, ἐπάνω στὸν ὁποῖο θὰ ἐπαναπαυόταν τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὑπῆρξε ἡ ἐκπλήρωση τῶν προφητικῶν λόγων ποὺ μιλοῦσαν γιὰ τὴν φωνὴ τῆς ἐρήμου ποὺ καλεῖ ὅλους νὰ εὐθυγραμμίσουν τὴν ζωή τους καὶ νὰ βαδίζουν σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἰωάννης καταξιώθηκε νὰ βαπτίσει τὸν ἐνσαρκωθέντα Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, Γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάζεται Βαπτιστής.

Σήμερα, παρ’ ὅλο ποὺ πέρασαν δύο χιλιετίες, ἡ φωνὴ τοῦ Βαπτιστῆ ἀκόμα ἠχεῖ μέσα στοὺς ναοὺς τῆς Ὀρθοδόξου μας Ἐκκλησίας. Καλεῖ ὅλους ἐμᾶς νὰ μετανοήσουμε, διότι ἔφθασε ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἀνάμεσά μας. «Μετανοεῖτε ἤγγικε γὰρ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ». Σ’ αὐτὸ τὸ κάλεσμα ὀφείλομε καὶ ἐμεῖς νὰ ἀνταποκριθοῦμε, νὰ τὸ ἀκούσουμε, νὰ ἀκολουθήσουμε. Ἂς ἀφήσουμε, λοιπόν, πίσω μας κάθε ἁμαρτωλὴ πράξη. Ὁ Θεὸς εἶναι μεγάλος στὴ φιλανθρωπία Του. Πολυεύσπλαγχνος καὶ Ἐλεήμων καὶ ἐλεεῖ τὸν κάθε ἁμαρτωλὸ ποὺ προσφεύγει στὴν εὐσπλαγχνία Του. «Μετανοεῖτε ἤγγικε γὰρ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

2.

Τῆς στείρας τὸ βλάστημα

Βαρνάβας Λαμπρόπουλος (Ἀρχιμανδρίτης)

Ἡ Ἐκκλησία μας, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, μόνο δύο ἀνθρώπων γιορτάζει τὰ γενέθλια: Τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ τοῦ Τιμίου Προδρόμου. Καὶ εἶναι φυσικὸ νὰ τιμᾶται ἡ γενέθλια ἡμέρα ἐκείνου, ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τὸν δόξασε ὡς τὸν μεγαλύτερο «ἐν γεννητοῖς γυναικῶν».

Καρπὸς προσευχῆς

Πολὺ σωστὰ ἔχει λεχθεῖ ὅτι ἡ ἀγωγὴ ἑνὸς παιδιοῦ ἀρχίζει… πολὺ προτοῦ γεννηθεῖ. Γιὰ νὰ πέσει «τὸ μῆλο κάτω ἀπὸ τὴ μηλιά», χρειάζεται πρῶτα ἡ μηλιὰ πολλὴ φροντίδα καὶ σωστὴ ἀνάπτυξη. Οἱ γονεῖς ποὺ μᾶς χάρισαν τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο ἦταν «καὶ οἱ δύο δίκαιοι καὶ ἄμεμπτοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τηρώvτας ὅλες τὶς ἐντολές του». Μόνον ὁ Θεὸς ξέρει πόσων κόπων καὶ πόσων δακρύων προσευχῆς ἦταν καρπὸς ὁ Ἰωάννης.
Ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, ἀναφερόμενος στὴ χαρούμενη ὑπόσχεση τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ στὸν Ζαχαρία ὅτι θὰ ἀποκτήσει γιό, ἀναφωνεῖ: «Ὦ ἀγγελοφερμένη ὑπόσχεση, ποὺ εἶσαι καρπὸς τόσων ἐπίμονων προσευχῶν! Πέτυχε ὁ Ζαχαρίας ἐκεῖνο, γιὰ τὸ ὁποῖο παρακαλοῦσε μὲ τόση θέρμη! Ἔγινε μετὰ ἀπὸ καρποφόρα προσευχὴ τὸ ξανάνιωμα τῆς ἄγονης μήτρας τῆς Ἐλισάβετ καὶ ἱκανοποιήθηκε ἡ λαχτάρα της νὰ κάνει παιδί!»

Καὶ φυσικὰ ἡ ἀνθρώπινη δυσπιστία τοῦ Ζαχαρία στὴν ἀναγγελία τοῦ Ἀρχαγγέλου δὲν μειώνει οὐσιαστικὰ τὴν εὐλάβειά του καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη του στὴν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἅγιος Θεόδωρος τὸν δικαιολογεῖ λέγοντας ὅτι «ἐπειδὴ ταράχτηκε, τήρησε ἐπιφυλακτικὴ στάση. Διότι οἱ χαρούμενες ἀγγελίες, ποὺ μηνύουν τὴν πραγματοποίηση ἀσυνήθιστων προσδοκιῶν τῆς ψυχῆς, ὅταν ἀκουστοῦν ξαφνικά, φέρνουν συνήθως ταραχή». Ἡ ἐρώτηση «πῶς θὰ βεβαιωθῶ γι’ αὐτὸ πού μοῦ λὲς» δὲν προέρχεται ἀπὸ ἀπιστία, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀνάγκη ἐξακρίβωσης τῆς ἀλήθειας.

Ὑπάρχει γονίδιο ἁγιότητας;

Ὁ Ἀρχάγγελος εἶπε καὶ κάτι στὸν Ζαχαρία, τὸ ὁποῖο θὰ μποροῦσε μερικοὺς νὰ τοὺς σκανδαλίσει: «Ὁ γιός σου θὰ γίνει μεγάλος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ… καὶ θὰ γεμίσει μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἐνῶ ἀκόμα θὰ βρίσκεται στὴν κοιλία τῆς μητέρας του». Θὰ ἦταν μεγάλο λάθος, ἀπὸ αὐτὴ τὴν προφητεία νὰ βγάλουμε τὸ συμπέρασμα ὅτι -ἔστω μερικοὶ- ἔχουν προοριστεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ εἶναι ἅγιοι καὶ ἄρα νὰ πᾶνε ἐν δόξῃ στὸν παράδεισο χωρὶς νὰ τοὺς ρωτήσει καὶ προφανῶς χωρὶς καμία δική τους προετοιμασία! Αὐτὸ θὰ σήμαινε ὅτι ὁ Θεὸς σὲ μερικοὺς ἀνθρώπους καταργεῖ τὸ αὐτεξούσιο καὶ ἄρα δὲν τοὺς ἔπλασε ὅλους κατ’ εἰκόνα του! Ἄπαγε τῆς βλασφημίας!

Γιὰ ποιὸ λόγο, τότε, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἐπέλεξε νὰ περάσει ὅλη του τὴ ζωὴ στὴν ἔρημο; Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Μπριαντσιανίνωφ τονίζει ὅτι ὁ Τίμιος Πρόδρομος ἀκολούθησε αὐτὸν τὸν τόσο ἀσκητικὸ τρόπο ζωῆς, ἀκριβῶς γιὰ νὰ περιφρουρήσει καὶ νὰ διατηρήσει τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ ἔλαβε ὡς δῶρο ἀπὸ τὴν ἅγια ζωὴ τῶν γονέων του. Τὸ ὅτι ὁ ἅγιος Ἰωάννης εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἅγιος μετὰ τὴν Παναγία, δὲν ἦταν δεδομένο, ἀλλὰ ἦταν καρπὸς τῆς συνεργασίας τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν δικό του σκληρὸ ἀγώνα. Καὶ αὐτὸ τὸ μεγαλεῖο τῆς ἁγιότητάς του ἐπισφραγίστηκε ἀπὸ τὴν ἑκούσια ἐκ μέρους του ἀποδοχὴ νὰ φυλακιστεῖ καὶ νὰ σφραγίσει μὲ τὸ μαρτυρικό του αἷμα τὴν ὑπακοή του στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Καὶ ὁ Ἰούδας εἶχε λάβει πλούσια τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀπὸ τὸν Χριστό, καὶ στὴν ἀρχὴ ἀξιώθηκε καὶ θαύματα νὰ ἐπιτελέσει στὸ ὄνομα τοῦ διδασκάλου του. Ἀφήνοντας ὅμως ἑκούσια τὸν ἑαυτό του νὰ ὑποδουλωθεῖ στὸ πάθος τῆς φιλαργυρίας, τὰ ἔχασε ὅλα! Καὶ πολλοὶ ἄλλοι μεγάλοι ἀγωνιστὲς τῆς πνευματικῆς ζωῆς καὶ πρώην χαρισματοῦχοι ἐξέπεσαν ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, γιατί δὲν πρόσεξαν τὴν προειδοποίηση τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «ὅπoιoς νομίζει ὅτι στέκεται καλά, ἂς προσέχει νὰ μὴν πέσει» (Α’ Κορ. 10,12).

Ὁ προδρομικὸς ρόλος τῆς οἰκογένειας

Ἀξιοπρόσεκτο εἶναι καὶ τὸ τέλος τῆς προφητείας τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ πρὸς τὸν Ζαχαρία: «Τὸ παιδὶ ποὺ θὰ γεννηθεῖ θὰ κάνει ἐκείνους τοὺς πατέρες, ποὺ ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας κατάντησαν ἄστοργοι πρὸς τὰ παιδιά τους, νὰ ἀποκτήσουν πάλι καρδιὰ γεμάτη στοργὴ γι’ αὐτά. Καὶ αὐτοὺς ποὺ ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας ἔγιναν ἀπειθεῖς, θὰ τοὺς κάνει νὰ ἀποκτήσουν τὴ φρόνηση τῶν δικαίων. Καὶ ἔτσι θὰ προετοιμάσει ἕνα λαὸ νὰ ὑποδεχθεῖ τὸν Κύριο ὡς σωτήρα του».

Εἶναι ἐντυπωσιακὸ ὅτι βασικὸ στοιχεῖο τῆς προετοιμασίας τῆς ὑποδοχῆς τοῦ Μεσσία εἶναι τὸ χτίσιμο σωστῆς οἰκογένειας, καὶ κυρίως ἡ ἐξασφάλιση ὑγιοῦς στοργῆς τῶν γονέων πρὸς τὰ παιδιά τους. Μόνον ἔτσι οἱ ἄνθρωποι μποροῦν νὰ ἀποκτήσουν ὑγιῆ αἰσθητήρια γιὰ νὰ ἀναγνωρίσουν τὸν ἐρχόμενο Σωτήρα τοῦ κόσμου καὶ ἀληθινὸ Πατέρα τους καὶ νὰ τὸν ἀγαπήσουν.

Οἱ πρεσβεῖες τῶν ἁγίων γονέων Ζαχαρία καὶ Ἐλισάβετ, ποὺ προβάλλονται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία σήμερα, στὴ γενέθλια ἡμέρα τοῦ ἁγίου παιδιοῦ τους, ἂς στηρίζουν καὶ ἂς φωτίζουν τοὺς σημερινοὺς γονεῖς στὴν οἰκοδομὴ σπιτιῶν, ποὺ θὰ ἔχουν ὡς πρώτιστο στόχο τoυς τὴν πρόθυμη φιλοξενία τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος «ἐπεσκέψατο καὶ ἐποίησε λύτρωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ». Ἀμήν.

3.

Γενέθλιον Τιμίου Προδρόμου – Ὁ λαμπρός αὐγερινός τοῦ ἄδυτου ἥλιου.

«Ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικε»

Ἑορτάζουμε σήμερα τὸ Γενέσιον τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου. Ὁ Τίμιος Πρόδρομος, ἡ μεγάλη αὐτὴ μορφὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, στέκεται στὸ μεθόριο δύο ἐποχῶν, τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἡ Ἐκκλησία δὲν συνηθίζει νὰ ἑορτάζει τὴ γέννηση Ἁγίων παρὰ μόνο τὸ Γενέσιον τῆς Θεοτόκου στὶς 8 Σεπτεμβρίου καὶ σήμερα, 24 Ἰουνίου, τὸ Γενέσιον τοῦ Προδρόμου. Γιατί αὐτὴ ἡ ἐξαίρεση; Διότι τὰ ἁγιότατα αὐτὰ πρόσωπα εἶχαν μοναδικὴ ἀποστολὴ στὸ θεῖο σχέδιο γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Στὸ εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα ἀκούσαμε τὰ γεγονότα τὰ σχετικὰ μὲ τὴ γέννηση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου· τὸ ἀποστολικὸ ὅμως, ποὺ μιλάει γιὰ νύχτα καὶ ἡμέρα, ποὺ εἶναι καὶ αὐτὸ πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου, τί σχέση ἔχει μὲ τὴν ἑορτή;

Ἂς δοῦμε λοιπὸν ποιὰ εἶναι ἀντίστοιχα ἡ νύχτα καὶ ἡ ἡμέρα γιὰ τὶς ὁποῖες ὁμιλεῖ τὸ ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα, ποιὰ ἡ ἀναφορά τους στὸν Πρόδρομο καὶ ποιὸ τὸ δικό μας καθῆκον.

 

  1. Ἡ νύχτα τῆς πρὸ Χριστοῦ ἐποχῆς, ἡ ἡμέρα τῆς ἐποχῆς τῆς Χάριτος

Ἡ σημασία τοῦ χωρίου στὰ συμφραζόμενά του εἶναι ἡ ἑξῆς: Ἡ νύχτα τῆς παρούσας ζωῆς προχώρησε, ἡ ἡμέρα τῆς μέλλουσας ζωῆς ἔχει πλησιάσει· αὐτὸ γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς Χριστιανοὺς τῆς Ρώμης. Λοιπὸν πρέπει νὰ ἑτοιμασθοῦμε πιὸ ἐντατικὰ γιὰ νὰ ἀξιωθοῦμε τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.

Στὴ σημερινὴ ἑορτὴ ὅμως τὸ χωρίο λαμβάνει ἄλλη ἔννοια. Γράφει ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος στὸν Κανόνα τῆς ἡμέρας: «Νὺξ τῆς ἀθεότητος ἐν τῇ γεννήσει σου, Πρόδρομε, ἐκ γῆς ἀπελαύνεται». Ἡ νύχτα κατὰ τὴν ὁποία δὲν λατρευόταν ὁ ἀληθινὸς Θεός· ἡ νύχτα αὐτὴ μὲ τὴ γέννησή σου, Πρόδρομε, φεύγει, καί – συνεχίζει ὁ ὑμνογράφος – ἁπλώνονται οἱ ἀκτίνες τῆς Χάριτος στὰ πέρατα τοῦ κόσμου.

Ἑπομένως ἡ νύχτα εἶναι ἡ πρὸ Χριστοῦ ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία ἡ ἀνθρωπότητα, μὲ ἐξαίρεση τὸν Ἰσραήλ, δὲν λάτρευε τὸν ἀληθινὸ Θεὸ ἀλλὰ τὰ εἴδωλα. Εἶναι ἀκόμη ἡ ἐποχὴ τῆς Π. Διαθήκης, κατὰ τὴν ὁποία ἐπικρατοῦσαν οἱ σκιὲς τῶν τύπων τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου· ἡ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία βασίλευε ὁ θάνατος καὶ οἱ ἄνθρωποι ἦταν βυθισμένοι σὲ κάθε εἴδους ἁμαρτία. Ἀλλὰ τώρα ἔρχεται ἡ ἡμέρα, ὁ καιρὸς τῆς ἔνσαρκης παρουσίας τοῦ Θεοῦ στὴ γῆ. Ἔρχεται ὁ Μεσσίας, ποὺ θὰ ἐγκαινιάσει νέα ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία θὰ ἔλθουν οἱ ἄνθρωποι σὲ θεογνωσία, θὰ δοθεῖ ἄφεση ἁμαρτιῶν, θὰ ἀνοίξει ὁ Παράδεισος, θὰ ἐκχυθεῖ ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος…

  1. Ὁ Πρόδρομος προμηνύει τὴ νέα ἐποχὴ

Ὁ Τίμιος Πρόδρομος προαναγγέλλει τὴν ἔλευση τοῦ Κυρίου, ὅπως τὸ ἀστέρι Αὐγερινὸς τὰ χαράματα ἀναγγέλλει τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἥλιου. Γράφει πολὺ ὡραῖα πάλι ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος: Ὁ ἅγιος Ἰωάννης μὲ τὴ γέννησή του «ἑωσφόρου φαιδρότερος τῆς δόξης τὸν Ἥλιον μηνύει σήμερον»· δηλαδὴ πιὸ λαμπρὸς ἀπὸ τὸν «Ἑωσφόρο», τὸν Αὐγερινό, προαναγγέλλει μὲ τὴ γέννησή του σήμερα τὸν Ἥλιο τῆς δόξης, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό.

Γεννήθηκε ὁ μέγιστος Προφήτης δίνον­τας τέλος στὴ στειρότητα καὶ ἀτεκνία τῆς γερόντισσας μητέρας του καὶ στὴν ἀφωνία τοῦ πατέρα του. Γεννήθηκε ἐκεῖνος ποὺ θὰ προετοιμάσει τὶς ψυχὲς τῶν ζών­των καὶ τῶν νεκρῶν γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦν τὸν Μεσσία.

  1. Ἑτοιμασία γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ Κυρίου

Ἐφόσον σήμερα ἀνατέλλει ὁ Αὐγερι­νὸς τῆς νέας ἐποχῆς – αὐτὸ γιορτάζουμε – ποιὸ τὸ δικό μας καθῆκον; Νὰ ἀκούσουμε καὶ νὰ ὑπακούσουμε στὸ κήρυγμα τοῦ Προδρόμου. Νὰ μετανοήσουμε. Νὰ δείξουμε ἔμπρακτη μετάνοια. Νὰ παρουσιάσουμε «καρποὺς ἀξίους τῆς μετανοίας» (Λουκ. γ´ 8). Νὰ βγάλουμε σὰν ἄλλα νυχτερινὰ ἐνδύματα «τὰ ἔργα τοῦ σκότους», τὰ ἔργα τῆς ἁμαρτίας, καὶ νὰ ἐνδυθοῦμε «τὰ ὅπλα τοῦ φωτός», τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς, κατὰ τὸν ἅγιο Ἀπόστολο. Νὰ ἑτοιμαστοῦμε γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦμε τὸν Κύριο, γιὰ νὰ ἐνδυθοῦμε τὸν Κύριο.

«Ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται ἕως Ἰωάννου· ἀπὸ τότε ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εὐαγγελίζεται, καὶ πᾶς εἰς αὐτὴν βιάζεται». Ὁ Νόμος καὶ οἱ Προφῆτες προφήτευσαν μέχρι τὸν Ἰωάννη. Ἀπὸ τότε ἀναγγέλλεται φανερὰ τὸ χαρμόσυνο μήνυμα τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, καὶ κάθε συνετὸς ἄνθρωπος ἀσκεῖ βία στὸν ἑαυτό του καὶ σπεύδει νὰ εἰσέλθει σ᾿ αὐτήν (Λουκ. ις´ [16] 16).

Σήμερα ἔλαμψε τὸ πιὸ φωτεινὸ ἀστέρι στὸ νοητὸ στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας· τὸ ἀστέρι ποὺ ἀναγγέλλει τὴν ἔλευση τοῦ Ἡλίου τῆς Δικαιοσύνης. Ἂς χαροῦμε τὸ φῶς του, ἂς δεχθοῦμε τὸ μήνυμά του στὴ ζωή μας. Σήμερα ἀκούσαμε στὸ ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα ἕνα ἐγερτήριο σάλπισμα. Ποιὸς θὰ τὸ ἀκούσει μὲ τὰ πνευματικά του αἰσθητήρια; Ποιὸς θὰ τὸ αἰσθανθεῖ ὡς δική του προσωπικὴ πρόσκληση, ὥστε νὰ ὑψωθεῖ, νὰ σηκωθεῖ πάνω ἀπὸ τὰ γήινα καὶ νὰ συναντήσει ἕτοιμος, φωτεινὸς τὸν Κύριο ποὺ ἔρχεται γιὰ νὰ παραλάβει τοὺς δικούς Του στὴ Βασιλεία Του;

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”

4.

Στή Γέννηση τοῦ Ἁγίου Προφήτου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου

ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ

α’. — κόμα καί ν μοιαζε λόγος μας μέ νοιξιάτικο τραγούδι καλικέλαδου ηδονιο, πολύ φτωχά θά κατάφερνε νά μνήσει τή μεγάλη φωνή τς λήθειας πού γεννιέται σήμερα. Τώρα μως πού λαλιά μας εναι σθενική καί πολύ κακοφωνή, πς νά μνήσει τόν πιό δοξασμένο πό λους τούς Προφτες; 

Πς νά ψάλλει ατόν πού εναι τιμή καί δόξα τν ποστόλων; 

Πς νά δοξολογήσει ατόν πού χει μιά ξέχωρη τιμή νάμεσα στούς μάρτυρες;


κενο δέ πού μο φαίνεται ξιοπρόσεχτο εναι τό τι, σον φορ τούς λλους γίους, πλέκει νας το λλου τά γκώμια, πιό ξιοτίμητος το πιό ναγνωρισμένου καί λιγότερο γνωστός το λιγότερο φημισμένου. Ατόν μως πού τώρα μες ξυμνομε τόν γκωμίασε, πρίν π’ λους τούς λλους γκωμιαστές του, διος Χριστός καί Θεός, λήθεια, λέγοντας:

 «Δέν χει μέχρι σήμερα γεννηθε μεγαλύτερος προφήτης πό τόν ωάννη τό Βαπτιστή» (Ματθ. 11, II).


φο λοιπόν τόσο πλούσια καί νυπέρβλητα χει παινεθε καί χει γκωμιαστε μέγας Πρόδρομος πό τόν ψιστο Θεό-Λόγο, χει τάχα νάγκη πό τά φτωχά μας λόγια, γαπητοί μου κροατές; χι βέβαια, δέν χει νάγκη πό τά φτωχά μας λόγια Τίμιος Πρόδρομος. μες μως ποτολμμε νά πομε δυό λόγια γι’ ατόν, γιατί εμαστε ποχρεωμένοι νά τό κάνουμε πό πακοή στόν πατέρα καί γούμενό μας, κτελώντας πωσδήποτε τήν ντολή πού μς δωσε. Συγχρόνως μως θά λάβουμε γιασμό καί Χάρη καί μόνο πού νος μας θ’ σχοληθε μέ τόν Τίμιο Πρόδρομο.

β’.— μπρός λοιπόν, ς γιορτάσουμε τήν μέρα. ς πανηγυρίσουμε τό γεγονός τς γεννήσεώς του, χι μόνο σοι κατοικον στά περίχωρα, λλά καί λοι σοι περιτριγυρίζουν τόν πνευματικό ορδάνη.
ς μπομε βαθιά στό νόημα ατο το παράδοξου μυστηρίου. ς γνωρίσουμε ατό πού τόσο περφυσικά γίνεται σήμερα. ς μβαθύνουμε στά σα χουν συμβε γύρω πό τό πρόσωπο το Ζαχαρία. Καί ς μήν παραλείψουμε νά ναφέρουμε λα κενα πού διαδραματίστηκαν στό πρόσωπο τς λισάβετ. Πόσο μεγάλος πρξε Πρόδρομος φαίνεται καί μόνο πό τούς γονες πού εχε, γιατί ο γονες του δέν πρξαν σημοι λλά πολύ περίδοξοι καί πιφανες.
μέν Ζαχαρίας, σάν λλος αρών καί στήν λικία καί στό ξίωμα, ντυμένος τήν ρχιερατική στολή —δηλαδή τό περιστήθιο, τήν πωμίδα, τό χιτώνα πού φτανε μέχρι τούς στραγάλους καί τό χιτώνα τόν κροσσωτό, τό διακριτικό σκοφο τς ερωσύνης καί τή ζώνη, πού ταν λα καταστόλιστα μέ χρυσάφι καί πολύτιμους λίθους καί άκινθο καί βύσσο— εσλθε στά για τν γίων νά ερουργήσει γιατί φημέρευε.
δέ λισάβετ πρξε δια στή δόξα μέ τή Σάρρα καί μλλον πιό δοξασμένη π’ατήν, ς συγγενής τς Θεομήτορος. Ατή λοιπόν σύμφωνα μέ τό θέλημα το Θεο χαριτώθηκε, ν καί ταν στείρα, νά γεννήσει χι τόν σαάκ, πού νομάστηκε δολος το Θεο (Γέν. 34, 14 καί Δαν. 3, 35), λλά τόν ωάννη πού γινε γνήσιος φίλος το Χριστο. γονη μήτρα, πού κράτησες μέσα σου τέτοιο παιδί! καρπη γ, πού βλάστησες τέτοιο καρπερό στάχυ!

Γι’ ατό δέν πρέπει νά διστάσουμε ν’ ναφωνήσουμε καί πάλι πρός ατήν, μέ καινούργιο τώρα νόημα τά λόγια το μεγαλόστομου σα. «Γέμισε τήν καρδιά σου μ’ εφροσύνη στείρα, πού δέν πόχτησες παιδιά. Φώναξε μ’ λη σου τή δύναμη σύ πού δέν δοκίμασες δίνες τοκετο» (σ. 54, 1), γιατί κανες ν’ νθίσει πό τήν ρημη μήτρα σου ωάννης, τό κρίνο τς γνότητας, τό τριαντάφυλλο πού εωδιάζει πό γιο Πνεμα, τό λιβάδι τς γκράτειας, πού μς γεμίζει μέ γαθά, φωτοδότρα πηγή πού λάμπει κατά τή φανέρωση το Χριστο πάνω στή γ, ωάννης, στρατιώτης το οράνιου βασιλι, πού διος τόν ξεχώρισε καί τόν πέδειξε στό λαό Του, ριστος νυμφαγωγός τς κκλησίας το Χριστο πρός τόν οράνιο Νυμφίο της Χριστό, κούραστος διαλαλητής καί μάρτυρας το Χριστο πού εναι μόνη λήθεια, ωάννης, φλογερός κήρυκας τς μετάνοιας, σαρκωμένος γγελος το Κυρίου, ατός πού φανέρωσε σέ λους τόν μνό, πού θά σήκωνε πάνω του λου το κόσμου τίς μαρτίες.Καί δέν θά μπορέσω μέ ,τι καί νά π νά ναφέρω λες τίς ρετές του, κόμα καί ν ραδιάσω λους τούς τίτλους πού το χουν δοθε. Γιατί το ταιριάζουν πολλά νόματα καί εναι κοσμημένος μέ πάρα πολλές ρετές, μιά καί ατός ξιώθηκε νά πάρει τήν πιό μεγάλη χάρη π’ λους κείνους πού σφράγισε τό γιο Πνεμα.

γ’.— Τιμομε βέβαια καί τή γενέθλια μέρα το προπάτορα σαάκ, τόν ποο συνέλαβε καί γέννησε στά γηρατιά της Σάρρα καί γιά τόν ποο επε: «Ποιός θά φέρει τό χαρούμενο μαντάτο στόν βραάμ καί θά το μηνύσει τι Σάρρα θηλάζει βρέφος;» (Γέν. 21, 7), γεγονός πού πανηγύρισε βραάμ μέ μεγάλο συμπόσιο τήν μέρα τας πογαλακτίσεώς του.
πίσης τιμομε καί τή γενέθλια μέρα το Σαμψών πού καί ατός χαρίστηκε στό Μανωέ πό στείρα μάνα, σύμφωνα μέ τό ξεχωριστό θέλημα καί τήν ξεχωριστή χάρη το Θεο (ουδ. 13,14). Ατός, καθώς λέει γία Γραφή, δέν θα ‘πινε κρασί καί ονοπνευματώδη ποτά καί δέν θά ‘τρωγε τίποτα κάθαρτο. Θά ναδειχνόταν κόμα ρχηγός το σραηλιτικο λαο γιά νά τόν σώσει πό τούς λλοφύλους χθρούς του.
Τέλος, προσπερνώντας καί
λλων γίων σχετικές περιπτώσεις, θά ναφέρω τόν προφήτη Σαμουήλ, τόν ποο γέννησε πολυδοξασμένη ννα μέ τόν λκανά καί τόν φιέρωσε πό βρέφος στόν Θεό. λλά λοι ατοί δέν φτάνουν, γαπητοί μου, τό μεγαλεο το ωάννη. Γιατί λλοι π’ ατούς ζησαν πρίν πό τήν παράδοση το γραπτο Νόμου καί λλοι μετά π’ ατή. ωάννης μως, γιός το ερέα Ζαχαρία καί τς ξιοθαύμαστης λισάβετ, τό νθος πού στόλισε τήν εσοδο το Χριστο στόν κόσμο, φύτρωσε καί νθισε στό μεσοδιάστημα το Νόμου καί τς Χάρης. νέτειλε τό νοητό στέρι, προαναγγέλλοντας τήν νατολή το λίου τς δικαιοσύνης. Προέτρεξε στρατιώτης, κηρύττοντας τόν ρχομό το βασιλι λόκληρης τς κτίσης. ρθε δηγός τς Νύμφης το Χριστο κκλησίας, διαλαλώντας τήν πικείμενη παρουσία το Νυμφίου Χριστο. Καί ο μέν λλοι προφτες προφήτεψαν θαυματούργησαν ρκετά χρόνια μετά τή γέννησή τους, Τίμιος Πρόδρομος μως πληρώθηκε πό τό γιο Πνεμα καί ναδείχτηκε θαυματουργός νόσω κόμα βρισκόταν στήν κοιλιά τς μάνας του.

δ’.— Θά κάνω λοιπόν μιά παρομοίωση γιά νά δείξω τή μεγαλοπρέπεια τς μορφς το Τιμίου Προδρόμου. πως νας βασιλις, πού βγαίνει μέ πομπή καί βασιλική μεγαλοπρέπεια πό τά νάκτορά του, χει ραβδούχους και λλους πού προπορεύονται μέ σκπτρα, μετά πάτους, πάρχους καί ταξιάρχους —τελευταία δέ ρχεται νας ξιωματικός μέ πολύ μεγάλο βαθμό καί μετά π’ ατόν μέσως μφανίζεται βασιλις, στράφτοντας μέσα στό χρυσάφι καί τούς πολύτιμους λίθους— τό διο φανταστετε τι συνέβη καί μέ τόν ληθινό καί μόνο βασιλι λόκληρης τς κτίσης, τόν Χριστό καί Θεό μας. ταν πρόκειτο νά ρθει Χριστός στόν κόσμο σάν νθρωπος, προπορεύτηκαν ο πατριάρχες, πως βραάμ, σαάκ καί ακώβ. πειτα Μωυσς, πού ξιώθηκε νά φανερώσει τό νόμο το Θεο στούς νθρωπους, αρών καί Σαμουήλ καί λος χορός τν γίων προφητν. Τελευταος δέ πό λους μφανίστηκε ωάννης καί μέσως μετά Δεσπότης μας Χριστός, γιά τόν ποο ωάννης επε: «Ατός πού ρχεται μετά πό μένα, εναι νώτερός μου, γιατί πρξε πρίν πό μένα» (ωάν. 1, 15). τσι ποδείχτηκε Τίμιος Πρόδρομος ν καί τελευταος στήν παράταξη, πρτος στήν ξία καί πό ατούς κόμα τούς Προφτες καί τούς ποστόλους καί πό λους τούς λλους γίους σπουδαιότερος, σύμφωνα μέ σα κήρυξε ληθινός Λόγος το Θεο, Χριστός. Καί εναι πιότερο τιμημένος, γιατί ταν τελευταος πό τούς προφτες καί πρτος πό τούς γίους τς ποχς τς Καινς Διαθήκης. ναπτύσσοντας λοιπόν τήν στορία, πως ναφέρεται στό ερό Εαγγέλιο, ς κούσουμε τί ταν κενα πού Γαβριήλ επε στό Ζαχαρία.

ε’.— «Φανερώθηκε σ’ ατόν», λέει, «γγελος Κυρίου καί παραστάθηκε δεξιά πό τήν Τράπεζα πού καιγαν τό θυμίαμα. Καί μόλις τόν εδε Ζαχαρίας ταράχτηκε και φοβήθηκε πολύ» (Λουκ. 1, 11-12). Γιατί ταν πολύ σεβάσμια καί ερή πτασία καί φοβερός τόπος πού συνέβη τό γεγονός. Γιατί λέει γία Γραφή: «Πόσο φοβερός εναι ατός τόπος! Ατός δέν εναι τίποτε λλο, παρά δια κατοικία το Θεο» (Γέν. 28, 17). Καί δέν εναι περίεργο τό τι ερέας, ν καί ταν δίκαιος, ταράχτηκε καί κυριεύτηκε πό φόβο, φο τό διο συνέβη καί μέ τόν Δανιήλ τόν «νθρωπο τν πιθυμιν» (Δαν. 10, 8), πού βλέποντας τόν γγελο θαμπώθηκε καί μεινε φωνος καί πεσε μέ τό πρόσωπο στή γ, πό το γγελου τήν πέρμετρη καί σύγκριτη λαμπρότητα. «Φάνηκε» λέει, «σ’ ατόν γγελος Κυρίου». Τί χουν νά μς πον γι’ ατό ο μισοχριστιανοί πού δέν στορον εκόνες τν γίων γγέλων; ν ποτέ χει φανερωθε γγελος σέ νθρωπο, τότε χει καί ζωγραφιστε πως κριβς καί φανερώθηκε καί χι μέ μορφή διαφορετική. Καί φανερώθηκε μέ τήν δια κριβς μορφή πού παρουσιάστηκαν παλιά στό Μωυσ, στό ρος Σιν, τά Χερουβείμ πού περιστοιχίζουν τό λαστήριο τς κιβωτο τς Διαθήκης. άν λοιπόν ατό πού οτε σμα οτε λική μορφή χει, δύναται νά περιγραφε —σύμφωνα μέ τήν μορφή πού φανερώθηκε— πς δέν θά μπορούσαμε νά στορήσουμε εκόνα γιά κάτι πού καί σμα χει καί λική μορφή καί προσλαμβάνει διάφορα χρώματα καί ψηλαφιέται σάν τρισδιάστατο ντικείμενο, πως εναι καί μορφή το Σωτήρα μας, στε μ’ ατόν τόν τρόπο νά κάνουμε λοφάνερη τή σάρκωσή του, γεγονός πού πρέπει νά μένει ξω πό κάθε φαντασία;
ς μή νομίσουν λοιπόν ο φρονες τι, ζωγραφίζοντας τή μορφή το Χριστο, πεικονίζουμε ταυτόχρονα καί τή θεότητά Του, ποία δέν μπορε νά κφραστε, οτε νά κατανοηθε νά περικλειστε, οτε νά πάρει σχμα, οτε θέση, οτε κταση, οτε μέγεθος, οτε κανένα λλο γνώρισμα, π’ σα εναι δυνατόν νά περιγραφον. Γιατί οσία το Θεο εναι πειρη καί κατάληπτη.
Γι’ α
τό καί ταν στορομε τήν εκόνα το ησο Χριστο, μέ τό νά περιγράφουμε τή μορφή Του δέν περιγράφουμε συγχρόνως καί τήν ψυχή Του πού εναι υλη καί μορφη —ατό εναι δύνατον— λλά ποδίδουμε χωριστά καί ξεκάθαρα στό υλο καί στό λικό ατό πού το ταιριάζει. Δηλαδή τήν οσία το Θεο πού δέν περιγράφεται, δέν τήν πεικονίζουμε. Εκονίζουμε μως τό σμα το Χριστο, πού δύναται νά περιγραφε, σύμφωνα μέ σα στοιχεα μς δίνει τό ερό Εαγγέλιο.
λλά ς γυρίσουμε στό θέμα μας.

στ’.— «Καί το επε γγελος·μή φοβσαι Ζαχαρία, γιατί Θεός δέχτηκε τήν προσευχή σου» (Λουκ. 1, 13). μέσως μέ τή διαβεβαίωση ατή το ‘διωξε τό φόβο, πως κριβς συμβαίνει μέ κάθε γγελική πτασία. Μετά δηλαδή πό τό φόβο πού προκαλε μφάνιση το γγέλου, φαιρεται πό τόν νθρωπο δειλία. ν γίνεται κριβς τό ντίθετο ταν μφανίζεται δαίμονας. Δηλαδή στήν ρχή νθρωπος πού τόν δέχεται εναι χαρούμενος καί θαρραλέος, μετά μως πό λίγο γεμίζει ταραχή καί φόβο.
«Μή φοβ
σαι, επε, Ζαχαρία, γιατί Θεός δέχτηκε τήν προσευχή σου καί γυναίκα σου λισάβετ θά φέρει στόν κόσμο να γιό» (Λουκ. 1, 10).
ξιοεπιθύμητο καί θεόσδοτο παράγγελμα, σύμφωνο μέ τή βαθιά πιθυμία τους! γγελοφερμένη πόσχεση, πού εσαι καρπός τόσων πίμονων προσευχν! Κατάφερε Ζαχαρίας νά κερδίσει κενο πού ψυχή του πιθυμοσε! Πέτυχε κενο γιά τό ποο παρακαλοσε μέ τόση θέρμη! Βρκε κενο πού ζητοσε. Βρκε, χι πό φυσική συνάφεια λλά πό καρποφόρα προσευχή τό ξανάνιωμα τς γονης μήτρας καί τήν κανοποίηση τς λαχτάρας της νά κάνει παιδί. Διότι στείρωσή της δέν ταν βέβαια πιτίμιο καί κατάρα το Θεο —μήν πάει κε τό μυαλό σας— λλά ταν προφητικό ξάγγελμα μεγάλου μυστηρίου.
χω τήν ντύπωση τι, παρόλο πού Ζαχαρίας εχε παραδοθε σέ πολλή προσευχή καί παρακαλοσε τόν Θεό νά λύσει τή στείρωση τς λισάβετ, δέν εσακούστηκε μέσως πό τόν Θεό, γιατί δέν ταν κόμα κατάλληλος καιρός. Δέν εχε φτάσει κόμα ποχή πού Χριστός θά σαρκωνόταν. Τότε μόνον νά λπίζεις τι θά πόκτησεις παιδί, Ζαχαρία, ταν ρθει στή γ Ατός πού χρόνια προσδοκον καί περιμένουνε τά θνη. Τότε νά περιμένεις πώς λισάβετ θά πάψει νά εναι στείρα, ταν ρθει Ατός πού εναι λπίδα τς οκουμένης. πειδή μως ρθε πιά ατή ρα, δέξου μέ τήν προαγγελία το ρχαγγέλου Γαβριήλ τς καρδις σου τό ποθούμενο. Σάν λλος ετός ξαναπάρε τό νεανικό σου σφρίγος (Ψαλμ. 102, 5). «Γνώρισε, επε γγελος, τή σύζυγό σου. Γιατί γινε δεκτή προσευχή σου καί γυναίκα σου λισάβετ, θά σο γεννήσει να γιό καί θά το δώσεις τό νομα ωάννης». Φανέρωσε τσι γγελος καί τό νομα πού θά ‘παιρνε τό παιδί, νομα πού καί πό τήν δια τήν τυμολογία του φανερώνει τι τό παιδί θά ταν ορανόσταλτο.

ζ’.— Επε δέ Ζαχαρίας στόν γγελο —γιατί μιλάει μέ τόν γγελο μέ θάρρος σάν σος πρός σο. «Πς θά βεβαιωθ γι’ ατό, φο γώ εμαι γέροντας καί γυναίκα μου προχωρημένη στήν λικία;» (Λουκ. 1, 18). πόδειξη πού χωρίς διαίτερη σκέψη ζήτησε, γιά τόν τρόπο πού θά γινόταν πατέρας, το προσάπτει ς ερέα τό μάρτημα τς πιστίας. Ατή ρώτηση μως δέν προέρχεται πό τήν πιστία, λλά πό τήν νάγκη ξακριβώσεως τς λήθειας. παθε τσι καί Ζαχαρίας τό διο μέ τόν πόστολο Θωμ. Γιατί δέν ταν δικαιολογημένο, προφήτης ατός καί γνώστης τν θείων πραγμάτων, νά γνοε τι Θεός μπορε νά νακαινίσει τή φύση, νά ξανανιώσει τά γηρατειά, νά βγάλει πό τό διέξοδο τόν νθρωπο, νά βρε λύσεις στά προβλήματα, πως λλωστε συνέβη μέ τόν βραάμ καί τή Σάρρα, μέ τήν Σωμανίτιδα καί μέ τόσες καί τόσες λλες νάλογες περιπτώσεις, πού δειξε τή θαυματουργική Του δύναμη. λλ’ μως πειδή ο χαρούμενες γγελίες, πού μηνύουν τήν πραγματοποίηση τν μεγάλων καί συνήθιστων προσδοκιν τς ψυχς, ταν κουστον προσδόκητα καί ξαφνικά φέρνουν συνήθως ταραχή, γι’ ατό καί τώρα Ζαχαρίας, πειδή ταράχτηκε, τηρε πιφυλαχτική στάση. Καί ατό νομίζω τι τό κάνει χι ξαιτίας τς πιστίας του, λλά γιατί βιάζεται νά φτάσει στήν ναμφισβήτητη καί διάσειστη βεβαιότητα. Καί μέσως σάν νά κυριεύτηκε πό φόρητη χαρά, φωνάζει πρός τόν γγελο καί λέει: «Πς θά βεβαιωθ γι’ ατό πού μο λές»; Μήπως παραλογίζεσαι; Μή καί δέν βγον ληθινά ατά πού μο ναγγέλλεις; Δός μου πίσημη διαβεβαίωση, δός μου χειροπιαστή πόδειξη, πως παλιότερα δωσε Θεός στόν βραάμ τό σημεο τς περιτομς, βεβαιώνοντάς τον τσι τι θά γίνει πατέρας πολλν θνν καί τι θά γεννηθον π’ τή γενιά του πολλοί βασιλες. Καί πως διαβεβαίωσε πρίν π’ ατόν τό Νε μέ τό σημεο το οράνιου τόξου, τι δηλαδή δέν θά καταστρέψει μέ κατακλυσμό τή γ. κόμα πως κανε τή ράβδο το Μωυσ νά πάρει μορφή φιδιο καί νά ξαναγίνει μέσως πάλι ραβδί, γιά νά πιστέψουν μ’ ατόν τόν τρόπο ο Αγύπτιοι τι το φανερώθηκε Θεός.

η’.— Καί ποκρίθηκε γγελος καί το επε: Νά τό σημεο πού ζητς: Θά χάσεις τή λαλιά σου καί δέν θά μπορες πιά νά βγάλεις λέξη, γιατί δέν πίστεψες στά λόγια μου —ννοεται βέβαια γιατί δέν πίστεψε πλά καί νεξέταστα— πού θά κπληρωθον ταν φτάσει κατάλληλος καιρός. Πρε λοιπόν τήν κατάλληλη γιά τήν περίσταση πόδειξη, πού ζητοσε Ζαχαρίας, δηλαδή τή σιγή τς φωνς του, μις φωνς πού κάποτε θά σταματοσε γιά πάντα μπροστά στή ζωντανή καί σαρκωμένη φωνή, τόν Πρόδρομο πού θά γεννιόταν π’ ατόν. Καί ν μεινε μέ κλειστό στόμα συνέχισε νά μνε, μέ μυστική πιά φωνή τό Δωρητή το παιδιο, πού μελλε νά γεννηθε. ταν βγκε, λέει ερός εαγγελιστής, πό τό ερό το Ναο, «δέν μποροσε πιά νά μιλήσει. Καί π’ ατό κατάλαβαν ο λλοι τι εχε δε κάποιο ραμα στό ερό, ν διος προσπαθοσε νά ξηγήσει μέ νοήματα καί παρέμενε βουβός» (Λουκ. 1, 22). μεινε κωφάλαλος, πρτα-πρτα γιά νά μή δέχεται ρωτήσεις, γιατί λλις δέν θά μποροσε νά μήν πληροφορήσει τούς λλους γιά τό ραμα. πειτα δέ πειδή κατά κάποιο τρόπο εχε βγε πό τίς ασθήσεις του καί καθώς μεινε κατάπληκτος καί μβρόντητος πό τό ραμα πού ξακολουθοσε νά τό ζε τόσο βαθιά μέσα του, δέν μποροσε νά δώσει προσοχή στά κούφια λόγια τν λλων. σιωπή λοιπόν δέν εχε κανένα λλο νόημα, παρά ταν μονάχα μιά προφητεία, πού προδήλωνε τι θά γινόταν πατέρας προφήτη. Καί ατό ταν σως καί σημεο το τέλους τς λατρείας το Μωσαϊκο Νόμου, λλά καί σημεο τς νατολς τς ποχς τς Χάρης, πού θά ρχιζε μέ τό γεγονός τς γεννήσεως το ωάννη.
Προσπερνώντας
μως τά λλα σημεα πού σχετίζονται μέ τό θέμα μας —γιατί δέν εναι οτε τς μέρας, οτε τς δυνατότητάς μας— ς ρθουμε μέσως σ’ ατό πού μς νδιαφέρει μεσα.

θ’.— Καί συνέβη, πως λέει ερός εαγγελιστής, τό ξς: «Μόλις κουσε λισάβετ τό χαιρετισμό τς Μαρίας, σκίρτησε πό χαρά μέσ’ τήν κοιλιά της τό βρέφος» (Λουκ. 1, 41).
ωάννη, μακαριστό βρέφος, κοίμητο μβρυο! ν κόμα βρισκόσουν στήν κοιλιά τς μητέρας σου, πς νιωσες τί γίνεται στόν κόσμο; ν κόμα δέν εχες τελειωθε πς παρουσιάζεσαι περτέλειος; Πς ξι μόλις μηνν μβρυο, κφράστηκες σάν σοφός γέροντας; Πς χωρίς κόμα νά μπορες νά διανοηθες φάνηκες τόσο συνετός; Πς μίλησες μέ τόση εφράδεια, ν κόμα δέν μποροσες νά ρθρώσεις λέξη; Πές μας, πές μας λοιπόν, πς ν βρισκόσουν κόμη στή σκοτεινή χώρα τν μητρικν σπλάχνων, χωρίς νά βλέπεις, χωρίς ν’ κος, χωρίς νά χεις ρθρώσει κόμα μιά λέξη, χωρίς νά χεις κάνει κόμα οτε να βμα, χωρίς νά χεις κόμα σκάσει τό πρτο χαριτωμένο παιδικό χαμόγελο, πς βλέπεις τόσο καθαρά σα δέν μπορον νά δον ο νθρωποι; Πς χεις μιά τόσο σοφή γνώση; Πς θεολογες; Πς σκιρτς χαρούμενα; Γιατί χαίρεσαι τόσο πολύ; πάντησέ μας, πάντησέ μας, πανθαύμαστε!
Μεγάλο, λέει, τό μυστήριο πού συντελε
ται καί δέν μπορε νά τό συλλάβει νος νθρώπινος ατό πού διαδραματίζεται. ν καί εμαι πλός νθρωπος πιτελ παράδοξα πράγματα, γιά νά φανερώσω κενον πού πρόκειται ς Θεάνθρωπος νά περβε τούς ρους τς φύσης. Βλέπω μολονότι εμαι κόμα μβρυο, γιατί ασθάνομαι κοντά μου νά κυοφορεται λιος τς δικαιοσύνης. χω τή δυνατότητα νά κούω πειδή γνωρίζω πολύ καλά τά πάντα καί πειδή γεννιέμαι γιά νά εμαι φωνή το Λόγου το Θεο. Κράζω μέ λη μου τή δύναμη, γιατί νιώθω νά σαρκώνεται Μονογενής Υός το Πατρός. Σκιρτάω, γιατί ασθάνομαι νά παίρνει νθρώπινη μορφή Ποιητής λης τς κτίσης. Χαίρομαι μέ λη μου τήν ψυχή, γιατί λογίζομαι τι σαρκώνεται Λυτρωτής το κόσμου. Σς ναγγέλλω τήν ρα πού Θεός ρχεται σάν νθρωπος στόν κόσμο. Τρέχω μπροστά, πρίν φτάσει κενος νάμεσά σας, σάν κορυφαος το δοξολογικο χορο σας καί σάν τόν Δαυίδ λοιπόν σς παραγγέλλω προφητικά: ρχίστε τό τραγούδι, πάρτε καλόηχο τύμπανο, ψαλτήρι καί κιθάρα. Τραγουδστε, ψάλτε γι’ Ατόν, μνεστε λο του τό μεγαλεο πού βρίσκεται σέ σα θαυμάσια πιτελε.

Γ.— ρα λοιπόν ωάννη, σηκώθηκες πάνω π’ τά πίγεια καί ξιώθηκες νά ντικρύσεις τά οράνια; Ξεπέρασες καί ατές τίς γγελικές δυνάμεις πού πρχαν πρίν πό τή δημιουργία το ρατο κόσμου; Πς λοιπόν τιμήθηκες μέ τό ξίωμα τν γγελικν ταγμάτων, ν δέν πλάστηκες γγελος; Καί πς γέννητος κόμα, μς μήνυσες καί μς προανάγγειλες μέ μεση θεϊκή μπνευση κενο πού καί γιά τούς γγέλους κόμα ταν γνωστο καί δίδακτο;
Δέν προσπάθησα ν’
νέβω σέ φανταστικά ψη. Οτε περπάτησα πάνω στά σύννεφα, οτε ξεπέρασα τούς ορανούς, οτε νέβηκα πιό ψηλά πό τίς τάξεις τν φλογερν καί σώματων γγέλων. Κανένας ς μή φανταστε κάτι τέτοιο. λλά μάθετε τι Ατός πού βρίσκεται πάνω π’ λα καί μένει στούς Πατρικούς κόλπους μαζί μέ τό γιο Πνεμα, χωρίς νά χωριστε πό τόν Πατέρα καί τό γιο Πνεμα διέφυγε τήν προσοχή —καί ατν κόμα τν πύρινων λειτουργν του— καί εσλθε στή μήτρα τς «ειπαρθένου» Μαρίας, σάν σέ λλο ορανό. Ατός λοιπόν, μο φανερώθηκε καί μέ μύησε σ’ ατά τά θεϊκά μυστήρια. Εμαι λοιπόν κήρυκας το βρέφους. Διαλαλ τι «γεννήθηκε παιδί γιά χάρη μας καί μς δόθηκε σάν δρο Ατός πού εναι προαιώνιος Θεός», πως λέει καί μεγάλος προφήτης σαΐας (σ. 9, 6). Γεννήθηκα πό μήτρα στείρα, γιατί πρόκειται νά γεννηθε παιδί πό μάνα παρθένο. Πόσο περφυσικά πράγματα, πόσο παράδοξα θαύματα εναι ατά, πού χαρούμενα μς μηνύει σήμερα τό γέννητο κόμα βρέφος! Πόσο πρωτοφαν μηνύματα θεολογώντας μς προανάγγειλε γιός τς λισάβετ;
Σκίρτησε
πό χαρά λοιπόν λόκληρη οκουμένη, ψάλλε καί μνησε κκλησία, τά προεόρτια πανηγυρίζοντας, πρίν πό τή Γέννηση το Χριστο, τά γενέθλια το ωάννη. Γέμισε πό χαρά λόκληρη κτίση, καθώς δέχεσαι τό μαντατοφόρο τς Σαρκώσεως το βασιλιά τν πάντων.

ια’.— Μακαριστέ ωάννη, πού εσαι μεγαλύτερος κόμα καί πό τούς πιό νδοξους προφτες, πιό πιφανής πό τούς ποστόλους, πιό ξιοτίμητος π’ λους τούς μεγαλομάρτυρες, κοσμημένος μέ θεία κάλλη ρχηγός τν ρημιτν, γαπημένος φίλος το πάγκαλου Νυμφίου, τό τοιμασμένο λυχνάρι πού λάμπει τό φς κενο, πού μέ λόγια δέν μπορε νά περιγραφε, μπιστος κήρυκας το μωμου μνο, προσεκτικός κροατής τς πατρικς φωνς, φημισμένος Βαπτιστής το Χριστο, τρόμητος λεγχος τς μαρτίας το ρώδη, προάγγελος τς ζως γιά σους βρίσκονταν στόν δη, σάλπιγγα πού σημαίνει τά θεϊκά προστάγματα στήν οκουμένη, μίλησέ μας καί τώρα πό τόν ορανό, μέ τίς ερές πρεσβεες σου καί τίς εχές το μακαριστο πνευματικο πατέρα μου καί δεξε τήν εμένειά σου στό λαό καί στό μικρό σου ποίμνιο πού σέ μνε, συγχωρώντας ταυτόχρονα τό τολμηρό πιχείρημα νός φτωχο, πού στό προσφέρει χι σάν δρο, λλά σάν ταπεινό χρέος καί φόρο πού φείλεται πό τιποτένιο δολο, πού προσφέρεται μως μέ πόθο ψυχς.
Στόν Κύριο
ησο Χριστό πρέπει δόξα, τιμή καί προσκύνηση, καθώς καί στόν Παντοκράτορα Πατέρα καί στό Πανάγιο Πνεμα, τώρα καί πάντοτε καί στούς αἰῶνες τν αώνων. μήν.
Ἀπό τό βιβλίο: «Θεϊκό Λυχνάρι, ὁ Τίμιος Πρόδρομος»

Ἐκδόσεις ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ

Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Καρέα

5.

«Ως εν ημέρα ευσχημόνως περιπατήσωμεν»(Γενέθλιον Τιμίου Προδρόμου)

π.Θεμιστοκλή Μουρτζανού

  Η εποχή μας έχει τα χαρακτηριστικά της εποχής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Κυριαρχεί η αντίληψη ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Να προχωρούμε «κώμοις και μέθαις, κοίταις και ασελγείαις, έριδι και ζήλω» και «η πρόνοια της σαρκός εν επιθυμίαις» (Ρωμ. 13, 13-14) να είναι το σήμα κατατεθέν της ζωής μας. 

  Βεβαίως το παράδειγμα το δίνουν κυρίως αυτοί που έχουν την οικονομική και κοινωνική δυνατότητα να το πράξουν, αλλά και οι υπόλοιποι, όσοι είμαστε εν συναρπαγή από τον τρόπο και το περιεχόμενο του πολιτισμού μας, το ίδιο ποθούμε. «Φαγοπότια και μεθύσια, ασύδοτη και ακόλαστη ζωή, φιλονικίες και φθόνοι, ένας αμαρτωλός εαυτός που μας παρασύρει στην ικανοποίηση των επιθυμιών μας». Το ίδιο συνέβαινε και στην εποχή του Προδρόμου. Η γέννηση του τελευταίου προφήτη της Παλαιάς Διαθήκης βρήκε την τότε γνωστή ανθρωπότητα, αυτή των καταλοίπων της φιλοσοφίας και των συνεπειών της ρωμαϊκής παγκοσμιοποίησης σε μία κατάσταση απανθρωπίας και σε έναν φανερό ή κρυφό θρίαμβο των επιθυμιών για απόλαυση χωρίς νόμο και όρια. Γι’ αυτό και η μοναδική αυτή μορφή έρχεται να κηρύξει μετάνοια σε έναν τέτοιο κόσμο, όχι μόνο γιατί θα ερχόταν ο Χριστός, αλλά και γιατί ο άνθρωπος, κατά κάποιον τρόπο, θα έπρεπε να ξαναδεί το νόημα της ζωής του.

Η γέννηση του Προδρόμου έρχεται με υπέρβαση των νόμων της φύσης, καθώς οι γονείς του, ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ, ήταν μεγάλοι στην ηλικία. Η γέννηση του Προδρόμου είναι, όπως λέει και το όνομά του (Ιωάννης στα εβραϊκά σημαίνει δώρο Θεού) μία δωρεά του Θεού όχι μόνο στο άτεκνο ζευγάρι, αλλά και στην ανθρωπότητα, καθώς ο Βαπτιστής επρόκειτο να γίνει η αφυπνίζουσα συνείδηση του κόσμου. 

 Όντας ο ίδιος ακέραιος, μετέδιδε την δίψα για ακεραιότητα σε όσους τον επισκέπτονταν. 

 Όντας ο ίδιος πιστός, υπενθύμιζε τις εντολές του Θεού, που έγκειτο κυρίως στην αγάπη, στον σεβασμό του άλλου, στην αποφυγή της συκοφαντίας και της κατάκρισης και στην μεσσιανική προσδοκία, ότι ο κόσμος θα έβρισκε τον ηγέτη του, όχι προς την δόξα, αλλά προς την υπέρβαση του θανάτου και την ανάσταση.   Όντας ο ίδιος σε κοινωνία με τον Θεό, καταλάβαινε ότι η ανθρωπότητα δεν μπορούσε να σωθεί με την χαλαρότητα του «δεν βαριέσαι» ή «δεν πειράζει», αλλά με την δύναμη της άσκησης, η οποία ερημώνει την ύπαρξη του ανθρώπου από άλλες επιθυμίες, χωριστικές της αγάπης και της ανάστασης, και την οδηγεί στην ελευθερία της καρδιάς που αγαπά τον Θεό και κατ’ επέκτασιν τον πλησίον. 

 

  Ο Πρόδρομος γίνεται επικεφαλής της Εκκλησίας της ερήμου, η οποία στο Πρόσωπο του Χριστού θα απλωθεί σε όλον τον κόσμο. Οι άνθρωποι πηγαίνουν στην έρημο του Ιορδάνου για να συναντήσουν τον Βαπτιστή. Με τον ερχομό του Χριστού η Εκκλησία θα ανοιχτεί προς όλη την ανθρωπότητα. Εκ της ερήμου το φως.
Η ζωή που μας δίνει ο Χριστός, προχωρώντας το έργο του Προδρόμου, ο οποίος διακριτικά θα αποσυρθεί από το προσκήνιο, χαρακτηρίζεται από μία προτροπή: 
«ως εν ημέρα ευσχημόνως περιπατήσωμεν» (Ρωμ. 13, 13)

 Η ζωή του χριστιανού είναι πορεία ημέρας, πορεία φωτός. Δεν έχει κρυπτά. Είναι διάφανη. Αντί για το φαγοπότι ως προτεραιότητα, έχει την κοινωνία με τον Χριστό, την αγάπη που δίδει την μέθη της χαράς, ότι τίποτε, ούτε ο θάνατος, δεν μπορεί να μας κάνει να νικηθούμε, διότι ο Θεός μας αγάπησε και μας αγαπά, στο καλό και στο κακό, στις χαρές και τις λύπες, στην δόξα και την δοκιμασία. Αντί για την αναζήτηση της ηδονής στην ακόλαστη και ασύδοτη ζωή, είναι μία πρόσκληση μέτρου, το οποίο μας βοηθά να εκτιμούμε τις περιστάσεις της ζωής με νηφαλιότητα και ηρεμία και να αντέχουμε. Να παλεύουμε για την χαρά που δίνει η κοινωνία τω προσώπων. Όχι αυτή της απαίτησης, αλλά αυτή της προσφοράς. Αντί για τις φιλονικίες και τον φθόνο, δηλαδή την κακή διάθεση έναντι των άλλων, η οποία τους καθιστά εχθρούς μας, είναι μία πρόκληση συμπόρευσης στην ζωή της Εκκλησίας. Μαθαίνουμε να περιμένουμε, να προσευχόμαστε, να μην βάζουμε τα συναισθήματα της στιγμής πιο πάνω από τον στόχο της συνύπαρξης και της αγάπης. Με σεβασμό στην ελευθερία του άλλου αλλά και με επίγνωση ποιος είναι ο δρόμος μας. Αυτός που χωρά τους πάντες, εν μετανοία, πρώτα δική μας.

 Ο Πρόδρομος ήρθε για να μας δείξει τι σημαίνει να είμαστε ντυμένοι τον Χριστό. Να μην αισθανόμαστε ρύπο στην ψυχή μας όχι γιατί δεν αμαρτάνουμε, αλλά γιατί η ημέρα, όσα σύννεφα κι αν έχει, δεν μπορεί να κρύψει το φως. Βλέπεις την ημέρα, ό,τι κι αν γίνει. Δίνει ζωή η ημέρα και στο φαίνεσθαι και στο είναι. Μπορείς να εργαστείς την ημέρα, γιατί και το σώμα και η ψυχή σου σε βοηθούν. Μπορείς να ξεκαθαρίσεις ποιοι είναι οι άλλοι και να αισθανθείς ότι έτσι θα είναι ο Παράδεισος. Χωρίς μυστικά. Χωρίς ψέματα. Χωρίς φόβο σκοταδιού. Χωρίς την κόπωση της νύχτας. Με τον Θεό ως φως να αγιάζει και να δίνει χαρά.

Χρειαζόμαστε προδρομικές φωνές και πάλι. Χρειαζόμαστε αφύπνιση της συνείδησής μας σήμερα. Δεν είναι μόνο τα κοινωνικά ή συλλογικά αιτήματα, που το απαιτούν. Είναι κυρίως η ανάγκη για νόημα. Ας μην απελπιζόμαστε όταν αισθανόμαστε αδυναμία. Να μας παρηγορεί το γεγονός ότι ο προφήτης γεννιέται καθ’ υπέρβασιν των φυσικών νόμων. Της ανθρώπινης λογικής. Των μέτρων του πολιτισμού κάθε εποχής. Αυτή είναι και η οδός της αλήθειας. Ημέρα. Νικήτρια των συννέφων ότι δεν γίνεται να επικρατήσει. Η ίδια η Εκκλησία και σ’ αυτό που φαίνεται, αλλά, κυρίως, σ’ αυτό που είναι η φωνή που κηρύττει μετάνοια, ακεραιότητα, αγάπη και καλεί τον καθέναν μας όχι να βγει κατ’ ανάγκην στην έρημο του κόσμου, αλλά να προσέλθει εν επιγνώσει ότι στην ζωή της και το σκοτάδι ακόμη γίνεται φως. Κάθε τι της ζωής, να ιδωθεί στην προοπτική των εντολών του Θεού, βγάζει μικρότερα ή μεγαλύτερα λυχνάρια τα οποία καθαρίζουν τις επιθυμίες μας από τον εγωκεντρισμό, την πρόσκαιρη ηδονή, το αίσθημα ότι το σήμερα είναι το παν, η στιγμή αξίζει πιο πάνω από το αιώνιο. Ο λόγος του Προδρόμου ακούγεται στην Εκκλησία. Ας τον εγκολπωθούμε.