π.Γεωργίου Δορμπαράκη

 

  Εχαρίστως βο σοι, χαρε, Μητροπάρθενε· χαρε, Θεόνυμφε· χαρε θεία σκέπη· χαρε, πλον κα τεχος πόρθητον· χαρε, προστασία, κα βοηθ κα σωτηρία, τν ες σ προστρεχόντων κ πίστεως’.

Χαρε, θρόνε, πυρίμορφε Κυρίου, χαρε, θεία κα μανναδόχε στάμνε· χαρε, χρυσ λυχνία, λαμπάς σβεστε· χαρε, τν παρθένων δόξα κα μητέρων ράϊσμα κα κλέος’.

Δύο τροπάρια το Μεγάλου Παρακλητικο Κανόνα εναι μοναδικά σέ σχέση μέ λα τά λλα το διου Κανόνα (στόν Μικρό λλείπουν παντελς): εναι χαιρετισμοί κατά τόν τύπο τς κολουθίας το Ακαθίστου Υμνου. 

Πρόκειται καταρχάς γιά τόν πρτο μνο τς ε´ δς, κατά τόν ποο βασιλιάς μνογράφος χοντας νιώσει τήν εεργετική πίδραση τς γάπης καί τς πρόνοιας τς Παναγίας Μητέρας στήν ζωή του τήν χαιρετίζει μέ δυνατή φωνή: Χαρε Σύ Μητροπάρθενε καί Θεόνυμφε πού εσαι θεϊκή σκέπη, πλο καί πόρθητο τεχος, προστασία καί βοηθός καί σωτηρία λων ατν πού προστρέχουν σέ Σένα μέ πίστη. 
Κι πειτα γιά τό καί νν τς η´ δς, κατά τό ποο διος τήν βλέπει καί τήν χαιρετίζει ς τήν κπλήρωση προφητειν τς Παλαις Διαθήκης, ς τόν πυρίμορφο θρόνο το Κυρίου δηλαδή, ς τήν θεία στάμνα πού δέχτηκε στήν γαστέρα της τό μάννα-Χριστό, ς τήν χρυσή λυχνία καί τήν σβεστη λαμπάδα, ς τήν δόξα τν παρθένων τέλος καί τήν μορφιά καί τό κλέος τν μητέρων.

Εναι ενόητο τι ο δύο μνοι, μολονότι σέ διαφορετικές δές, συμπληρώνουν νας τόν λλον: Παναγία, κατά τόν μνογράφο, εναι σκέπη καί καταφυγή μας, τό πλο καί σωτηρία μας, συνεπς χουμε μία ζωντανή σχέση μαζί της δεχόμενοι τίς εεργετικές πεμβάσεις της, διότι εναι ατή πού καθώς προαναγγέλθηκε δη πό τούς προφτες τς Παλαις Διαθήκης ς τό πρόσωπο στό ποο θά παναυόταν Θεός ς νθρωπος, ς κείνη πού θά δεχόταν τόν Κύριο στήν μήτρα της καί θά γινόταν δίοδος γιά νά λθει Ατός στόν κόσμο σάν νας πό μς, τς δόθηκε δύναμη νά μεσιτεύει ποφασιστικά γιά τούς νθρώπους καί νά πιβλέπει ῾ἐν εμενείᾳ᾽ πάνω τους. 
Η μόνη προϋπόθεση πού παιτεται βεβαίως καί παναλαμβάνει εκαίρως καίρως μνογράφος εναι  κ μέρους μας προσφερομένη πίστη. Χωρίς πίστη, χωρίς τήν ποδοχή τι πράγματι Παναγία εναι Μητέρα το Κυρίου καί δική μας Μητέρα, δέν μπορε κανείς νά νιώσει τήν γεμάτη γάπη καί στοργή παρουσία της. Σάν τόν όμματο νθρωπο πού δυνατε νά δε τόν λιο καί τίς μορφιές πού ναδύονται πό τό φς του.

Κι
σφαλς δέν πρέπει νά μς παραξενεύει τό γεγονός τς συνύπαρξης τν χαιρετισμν μέ τίς Παρακλήσεις. Εξηγήσαμε κι λλο τι σωστή θεώρηση τν Παρακλήσεων ς κετευτικν ναφορν μας πρός τήν Παναγία (καί δι ατς βεβαίως πρός τόν Κύριο) προκειμένου νά μς σώσει πό τίς διάφορες συμφορές καί τούς πειρασμούς το βίου περιλαμβάνει κτός τν κεσιν καί τίς εχαριστίες γιά τίς θαυμαστές παντήσεις της, συνεπς καί τίς δοξολογίες το γίου νόματός της.Ικεσία, εχαριστία, δοξολογία εναι πάντοτε τό τρίπτυχο κάθε ρθς προσευχς πρός τόν Κύριο καί τούς γίους Του κι ατό διαπιστώνουμε διάκοπα σέ κάθε προσευχή καί κολουθία τς Εκκλησίας μας. 
Τό γνωρίζουμε λοιπόν, τό περιμένουμε καί τό χαιρόμαστε ταν κομε νά νακυκλώνεται ν Εκκλησί τό παρακαλ σε, Παρθένε, τό εχαρίστως βο σοι, τό δοξάζω σε καί νυμν καί γεραίρω.
Μ ναν λόγο ο Παρακλήσεις στήν Παναγία μας μς κάνουν νά πέφτουμε στά γόνατα μέ δυνηρά δάκρυα κεσίας, νά ψώνουμε τά χέρια σ ατήν μέ εχαριστία δεχόμενοι τίς εεργεσίες της, νά κραυγάζουμε δοξολογικά τό νομά της, προσφέροντάς της τά δάκρυα χι πιά τς δύνης μας λλά τς χαρς μας γιά τήν σωτηρία μας.