Σ’ αυτήν την χειμωνιάτικη λιακάδα στο μεσημέρι του Αγίου Αχιλλίου που φθάνει σε λίγο Χριστούγεννα σε αποχαιρετούμε, για λίγο, κυρία Μένη. Εσύ που μας αισθανόσουν δικά σου παιδιά, αυτό το αίσθημα της μάνας Εκκλησίας, η αγκαλιά και το νοιάξιμο, της προσευχής, του πνευματικού αγώνος, είναι το παράδειγμα και η παρακαταθήκη που μας αφήνεις.

Θυμάμαι πριν λίγο καιρό μ’ένα κυκλάμινο ανθισμένο στην καρδιά μας για σένα, προσφορά για σένα και συ στο κρεβάτι σου, δύο μαξιλάρια στο προσκέφαλο σου και τον Εσταυρωμένο σιμά σου και τον καλό σου σύζυγο. Και το ραδιόφωνο της Εκκλησίας εκεί ανοιχτό να σου δίνει συνεχώς κουράγιο και πίστη.

«Ό,τι θέλει και όπως θέλει ο Άγιος Αχίλλιος να γίνει, μόνο για μια διαδρομή να έρχομαι στην εκκλησία μας, κλείνω τα μάτια μου και αυτό ονειρεύομαι όλο αυτόν τον καιρό αυτής της δοκιμασίας που περνώ κι ευχαριστώ και δοξολογώ τον Θεό».

Και ήσουνα σήμερα εκεί στη θέση σου, στην προσευχή σου, στις φιλανθρωπίες σου, μόνο που σήμερα ήσουν βιαστικά. Είναι ανάγκη να φύγεις, να ετοιμάσεις Χριστούγεννα στον Θεό, στον Άγιο Αχίλλιο που όλοι μας αγαπάμε.

Μ’ένα κυκλάμινο σου ευχόμαστε καλά Χριστούγεννα κυρία Μένη! Καλό Παράδεισο!

Οι νέοι της Τρίτης.

Από την εκδρομή της ενορίας μας στην Άνδρο με την κ.Αρετή.